نخستین جلسه کمیته روانشناسی فدراسیون پزشکی ورزشی با حضور دکتر شبنم اسدی رئیس این کمیته و دیگر اعضا برگزار شد.

در این جلسه که به منظور هم اندیشی در خصوص فعالیت های پیش رو کمیته روانشناسی برگزار شد، اعضا به بیان دیدگاه کارشناسی خود پرداختند.

همچنین احکام اعضا که توسط دکتر غلامرضا نوروزی رئیس فدراسیوئن امضا شده بود، به آنها اعطا گردید.

بر اساس این گزارش، در این جلسه دکتر امین رفیعی پور به عنوان دبیر کمیته و دکتر ثابت، دکتر صیرفی، خانم دکتر جعفری، آقای نخعی، دکتر شریعتی. خانم دکتر موسوی و آقای معصوم زاده به عنوان عضو کمیته احکام خود را دریافت کردند.

• 

• 

• 

• 

• 

واکنش کلی و کوتاه به یک واقعیت غیر منتظره همراه با یک حالت برانگیختگی و عاطفی خوشایند یا ناخوشایند هیجان نامیده می‌شود. هیجان ترجمه لغت انگلیسی Emotion که از نظر ریشه لغت عاملی که ارگانیسم را به حرکت در می‌آورد، مثلا خشم ، ترس ، دوست داشتن(عشق) .به هنگام هیجان قدرت تفکر و قدرت عمل می‌تواند فلج شده و یا قدرت یابد. ساده‌تر اینکه گاه هیجان ذهن را خالی می‌کند و فرد نه می‌تواند چیزی بگوید و نه انجام دهد.هنگام هیجان دو عصب سمپاتیک و پاراسمپاتیک جهت عکس هم عمل می‌کند. سمپاتیک بدن را برای حالت اضطراری آماده می‌کند و پاراسمپاتیک او را به سوی آرامش فرا می‌خواند و علت تفاوت عملکرد آنها در آماده کردن مواد شیمیایی جداگانه است که یکی موجب برانگیختگی و دیگری باعث آرامش می‌شود.

والدين معمولا با پشت‌سرگذاشتن دوران نوجواني يا جواني، هيجان، ترس، شادي يا خشم خاص و غير‌قابل‌وصف آن دوران را فراموش مي‌كنند و هنگام رويارويي با اين هيجانات در فرزندان خود متعجب می‌شوند. اينكه دوران نوجواني ما با فرزندانمان بسيار متفاوت باشد‌، دليل قانع‌كننده‌اي نيست كه نتوانيم متوجه خواسته‌ها، علايق و هيجانات آن‌ها شويم. البته گاهي بعضي نوجوانان نيز رفتارها و هيجانات خاصي دارند كه بهتر است والدين براي برخورد درست و مناسب با آن‌ها آموزش لازم را ببينند تا هم براي خودشان و هم برای فرزندانشان یاری‌دهنده باشد.


هيجانات اوليه يكي از موضوعات مهم درخصوص نوجوانان، كنترل هيجانات آن‌هاست؛ چراکه این مورد، ارتباط مهمی با مشکلات، تصمیمات، نوع ارتباطشان با ديگران و همچنين با سلامت روان‌شناختي‌شان دارد؛ بنابراين با توجه به اين موضوع می‌توان از بروز بسياري از مشكلات در نوجوان، برای مثال افت‌تحصیلی، جلوگیری کرد. همچنين مشكل گرايش به موادمخدر، ارتباط‌گرفتن نادرست و نامناسب با همسن‌وسالان، پرخاشگري و… هم از ديگر مشكلات مربوط به اين سنين است؛ البته اين هيجانات شامل خشم، دوست‌داشتن، نفرت، علاقه و … می‌شود كه چون نوجوان رشد كرده و به سطح تفكري از تفكر انتزاعي رسيده است، با معناي هريك هم آشنايي دارد.

در اين زمان فرد می‌تواند نيازهاي خود را كاملا برطرف كند و مثلا به‌جاي اينكه براي غذا گريه كند، خودش غذا را گرم كند؛ اما خيلي از نوجوانان در اين زمينه مشكل دارند و نمی‌توانند اين كار را به‌خوبي انجام دهند.


افزايش سطح هيجان و مديريت آن
هنگام نوجواني سطح هيجان خود به خود افزايش پيدا می‌كند؛ يعني دو اتفاق با هم براي نوجوان می‌افتد و هم‌زمان با بلوغ و تغييرات هورموني هيجان بيشتري را تجربه می‌كند و همچنين بايد بتواند به‌تنهايي از پس هيجاناتش بربيايد؛ بنابراين بهتر است از قبل آموزش ببیند.

در خانواده‌هايي كه سطح ابراز هيجانشان زياد است و اغلب برون‌گرا هستند؛ مادر مضطرب و وسواسي بوده و حتي اعضاي خانواده اغلب منتظر اتفاقات ناگوار هستند و سطح آرامش آن‌ها هم پايين است؛ در‌واقع سطح هيجان به اندازه‌اي است كه از كنترلشان خارج است.

در اين‌گونه خانواده‌ها ‌بچه‌ها بيشتر هيجان‌زده می‌شوند؛ مثلا مادري كه افسرده بوده، شاغل است و توانايي مديريت صحيح كارهاي داخل و خارج خانه را ندارد‌، بيش‌ازحد كار دارد و نمی‌تواند به همه كارهاي داخل و بيرون منزل به خوبي رسيدگي كند یا به‌اصطلاح، در دسترس بچه‌ها نبوده و يا خانواده حمايتگر مطمئني براي فرزندان نيست، نوجوانان هيجان زيادي دارند و درضمن كنترل هیجانشان نیز سخت‌تر است.


مديريت هيجاني در آغاز راه
ازلحاظ روان‌شناختي، كودك هنگامی‌كه درحال درآوردن دندان است، نوعی هيجان را تجربه می‌كند که «تجربه درد» نام دارد، ولی ابزاري براي مقابله با آن ندارد. درواقع نحوه برخورد مادر با اين‌ بي‌قراري‌هاي كودك تعيين می‌كند كه ابزار آتي او براي مقابله با هيجانات بايد چگونه باشد. مثلا بعضي مادران هنگامی‌كه فرزندشان دندان درمی‌آورد و بي‌قرار است، از خود او هم بي‌قرارتر می‌شوند و همين باعث مي‌شود بي‌قراري كودك كمرنگ نشود؛ درحالی‌که مادر ديگري آرامش دارد و به نوعي حواس کودک را پرت می‌كند كه از درد فاصله بگيرد.

بدين ترتيب فرزندش را در آستانه تحمل بيشتري قرار می‌دهد؛ بنابراين می‌توان گفت كودكان درطول رشد با هيجان‌هاي طبيعي روبه‌رو هستند كه نوع برخورد والدين و اطرافيان با آن‌ها، در انتخاب كودك براي مقابله با هر نوع هيجاني درآينده بسيار تعيين‌كننده خواهد بود.


مزاج و سرشت كودك
نوع مزاج، فطرت و سرشت كودك در تصميم‌گيري‌هاي دوران نوجوانی‌اش به‌منظور مقابله با هیجانات، تاحدود زیادی به سرشت و فطرت اوليه وی بستگي دارد. بعضي كودكان ‌با سطح هيجاني بالايي متولد می‌شوند و از همان كودكي با صداي بلند و هيجان زياد ابراز احساسات مي‌كنند، دائم دست‌و‌پاي خود را تكان می‌دهند، كم خواب هستند و معمولا مشغول فعاليت خاصي هستند و مسلما كنترل هيجانشان هم در نوجوانی سخت‌تر از دیگران است. اين افراد هم در نوجواني سخت‌تر از بقيه است؛ بنابراین فراموش نكنيم اين صفاتي كه كودكان با آن به دنيا می‌آيند، ربطي به خود آن‌ها ندارد؛ بنابراين نبايد به خاطرش شماتت شوند.


مديريت و مهار هيجان
سبک «هيجان‌مدار» و «مسئله‌مدار» دو گونه از انواع سبک‌های مدیریت هیجان است. ما وقتي با مشكلي مواجه می‌شويم، مثلا يك‌دفعه صداي خيلي بلندي از بيرون ما را آزار می‌دهد، واكنش‌هاي متفاوتي به آن موضوع، نشان می‌دهيم که این امر، نشان‌دهنده سطح مقابله‌‌ای ما با نوع استرس و مشکل است؛ مثلا عده‌اي از ما فقط اعتراض می‌كنيم، بعضي ديگر عصباني می‌شويم و گروهي ديگر حتما به‌دنبال تشخيص و شناسايي آن صدا و به‌طورکلی درپی حل مشکل می‌رویم.

نوجوانان معمولا روش حل مشكل هيجان‌مدار را انتخاب می‌كنند؛ مثلا گاهی خودزنی می‌کنند؛ یعنی همين ضربه‌ها ميزان آندروفين را در سطح بدنشان افزايش می‌دهد و به‌اصطلاح مي‌گويند با ديدن خون آرام می‌شوند و متاسفانه گاهي اين گونه رفتارها را از یکديگر ياد می‌گيرند.

بعضي نوجوانان هم از روش مسئله‌مدار استفاده می‌كنند؛ يعني اول مشكل را شناسايي کرده و بعد درباره آن فكر می‌كنند و درواقع، هيجان خود را به تعويق می‌اندازند؛ زيرا ظرف تحمل هيجاني‌شان بالاست.


راهكارهاي مقابله با هيجان
يكي از مسائلي كه درمورد هيجانات نوجوانان خيلي مهم است اين است كه چون آنان تفكر انتزاعي دارند، براي مديريت هيجان خود بايد بتوانند از اين امكان بهره ببرند. آن‌ها ديگر مفاهيمی‌ مثل عدالت يا آزادي را می‌دانند؛ يعني می‌توانند چيزهاي غيرقابل‌مشاهده را بفهمند و درك كنند. درواقع نوع تفكر كودكان با ورود به نوجواني تغيير می‌كند و آن‌ها بهتر متوجه اين موضوعات غيرمادي می‌شوند. يعني حتما درباره كاري كه می‌خواهند انجام بدهند، ازقبل فكر می‌كنند و بعد تصميم می‌گيرند؛ چون می‌توانند آن را نقد و بررسي كنند.

نخستين چيزي كه نوجوانان براي مهار هيجاناتشان بايد بياموزند، شناختن درست و کامل آن‌هاست. آنان می‌توانند براي خود نمودار هيجاني ترسيم کرده و مشخص کنند که درطول روز چه نوع هیجاناتی را تجربه کرده، چطور رفتار کرده‌اند و بهتر بود چطور رفتار می‌کردند؛ درواقع يكي از مواردي كه باعث می‌شود نوجوانان نتوانند هيجانات خود را كنترل كنند، اين است كه درمقابل خواسته‌ها و نيازهاي خود، زیاد ناكامی‌ را تجربه نكرده‌اند؛ مثلا اگر چيزي خواسته، در كمترين زمان، در اختيارش قرار گرفته است.


صحبت درمورد هيجان
يكي از راه‌هايي كه باعث می‌شود نوجوان بهتر بتواند هيجانش را كنترل كند، باآرامش سخن‌گفتن درمورد هیجانات خود است؛ زيرا باعث می‌شود بخش ليمبيك هيجانات به بخش كورتيكال مغز متصل شود؛ چون به اين ترتيب مديريت و تنظيم آن راحت‌تر خواهد بود. مركز هيجانات در مغز انسان در جايي به نام ليمبيك قرار دارد و درواقع، سيستم ليمبيك سيستمی ‌است كه هيجانات خشم، ترس، گرسنگي، نفرت و … را تنظيم می‌كند. بعضي سيستم‌هاي ديگر هم در مغز هستند كه آن را كنترل می‌كنند، از جمله كورتكس مغز که تنها در انسان‌ وجود دارد؛ بنابراين هرقدر ارتباط كورتكس و ليمبيك بيشتر شود، كنترل روي ليمبيك هم بيشتر خواهد شد؛ مثلا از یک طرف ميل جنسي وجود دارد، ولي مسائل اخلاقي، باورها و شناخت، رفتارهاي فرد را كنترل مي‌كند که البته این امر، در مورد هيجانات هم به همين ترتيب است.

آمادگي ايمني‌ساز
براي كنترل هيجانات نوجوان می‌توانيم به او بگوييم اگر در موقعیتي قرار بگيري كه هيجانات منفي‌ات برانگيخته شود، چه می‌كني؟ مثلا اگر در كلاس درس باشي و يكي از دوستانت چيزي را به طرف تو پرتاپ كند و تو عصباني شوي، چگونه رفتار می‌كني؟ سپس از او بخواهيم اجازه دهد با هم آن اتفاق را در ذهن مرور كنيم تا ببينيم چه اتفاقي رخ داده است و به چه دليل. به اين ترتيب نوجوان می‌تواند خودش را ازقبل براي هر نوع اتفاقي آماده كند.

گاهي هم والدين بارها يك درخواست را از نوجوان را تكرار می‌كنند و اين امر، براي او بسيار آزاردهنده است. در اين شرايط می‌توانيم به نوجوان بگوييم مثلا اگر مادر چندين‌بار او را برای صرف نهار صدا کرد، بگوید که حتما برای خوردن نهار می‌رود، به‌شرطی‌که دیگر او را به این دلیل صدا نزنند؛ یعنی می‌توان ازقبل نوجوان را با موقعيت‌هاي سخت و مواجهه با آنان مواجه کرد.

برخی از الگو‌های خاص در رفتارتان نشان می‌دهند که شما از اختلال وسواس فکری عملی رنج می‌برید.

عادت و سوال‌هایی مانند آیا به طور مداوم در حال استفاده از مواد ضد عفونی کننده دست هستید؟ مدام و بیش از آنچه لازم باشد قفسه‌ها را مرتب می‌کنید؟ یا مدام چیزی را می‌شمارید و قفل بودن در را بررسی می‌کنید؟ می‌توانند مرتبط با شخصیت یا ترجیحات فرد باشند، اما در برخی موارد ممکن است نشانه‌ای از وجود یک مشکل جدی‌تری و در واقع نشانه‌های وسواس فکری عملی (OCD) باشند، اختلالی که ویژگی مهم آن وجود افکار وسواسی در فرد است.

اما چطور می‌توان مشخص کرد که آیا این رفتار‌ها ناشی از OCD هستند و لازم است کمک حرفه‌ای کمک حرفه‌ای بگیرید؟. جف زیمانسکی، مدیر اجرایی بنیاد بین‌المللی OCD، سازمان مدافع مستقر در بوستون می‌گوید هیچ تست ساده‌ای برای تشخیص این اختلال وجود ندارد، چرا که شدت علائم نیز در رابطه با این اختلال مهم هستند. با وجود این، برخی از الگو‌های خاص وجود دارند که می‌توانند نشان بدهند که شما از اختلال وسواس فکری عملی رنج می‌برید. در این گزارش با برخی از این نشانه‌ها و الگو‌ها آشنا خواهیم شد.

۱. حساسیت بیش از حد در مورد نظافت

کسانی که به OCD مبتلا هستند به طور وسواسی و بیش از اندازه اهل نظافت هستند. تمیز کردن منزل اغلب یک راه کاهش ترس از میکروب یا احساس کثیف بودن است. اگر چه تمیز کردن می‌تواند به دور شدن این افکار وسواسی کمک کند، اما آن آرامش پس از تمیز کردن زمان زیادی دوام ندارد، و در غالب مواقع دفعه بعد، فرد مبتلا نیاز شدیدتری را به تمیز کردن محیط حس می‌کند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

در صورتی که چند ساعت در روز را صرف تمیزکاری می‌کنید، به طور قطع دلیل آن مرتبط با وسواس است اما درک این موضوع که آیا تمیز کردن به مدت یک ساعت در روز می‌تواند نشانه‌ی OCD باشد یا نه، دشوارتر است.

مایکل جنیک، دارای درجه‌ دکترای پزشکی و روانپزشک در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون می‌گوید: این اختلال در واقع پیامد توقف کار نظافت است. اگر دست از انجام نظافت بردارید، به طرز وحشتناکی مضطرب خواهید شد.

۲. شستن دست‌ها

یکی از نشانه‌های وسواس فکری عملی شستن دست‌هاست. این کار به صورت وسواس گونه یا استفاده بیش از حد از مواد ضدعفونی‌کننده‌ دست به حدی در افراد مبتلا به OCD شایع است که یکی از دسته‌بندی‌های بیماری OCD، شویندگان نام گرفته و به طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است. این اصرار و میل به شستن دست‌ها معمولا ناشی از ترس از میکروب‌ها است (شایع‌ترین وسواس دیده‌شده در افراد مبتلا به OCD)، اما می‌تواند با ترس از بیمار کردن دیگران یا کثیف و غیر اخلاقی بودن نیز مرتبط باشد.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

به گفته زیمانسکی، اگر حتی پس از شستن دست‌ همچنان در مورد میکروب فکر می‌کنید و نگران هستید که شاید خوب دست‌تان را نشسته‌اید، یا ترس غیرمنطقی در مورد بیماری دارید (مثلا مبتلا شدن به بیماری HIV از طریق دست زدن به سبد خرید) احتمالا شستن دست‌های‌تان حالت وسواسی و بیمارگونه دارد.

۳. داشتن برخی رفتار‌های تکراری

داشتن یک سری رفتار‌های تکراری (سه، چهار، یا حتی ۲۰ بار سر زدن به اجاق برای اطمینان از این‌که خاموش است یا نه) شایع‌ترین وسواس‌های مرتبط با OCD هستند و نزدیک به ۳۰ درصد از افراد مبتلا به این اختلال را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟
‌
می‌توان گفت که دو بار بررسی کردن چیزی که به نظرتان می‌رسد، طبیعی است. اما اگر وارسی مداوم چیز‌ها در زندگی روزانه‌ تداخل ایجاد کند (مثلا باعث شود که دیر سر قرار برسید)، یا تبدیل شود به مراسمی که بدون انجام آن حال‌ شما خوب نیست، احتمالا مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی هستید و از نشانه‌های وسواس فکری عملی است. جنیک بیمارانی دارد که مجبور هستند به عنوان مثال اجاق را دقیقا سه بار وارسی کنند.

۴. نظم دادن و سازماندهی

کسانی که مبتلا به OCD هستند، می‌توانند سازماندهی را در سطح کمال بر عهده بگیرند.

رزیمانسکی می‌گوید: از نظر این افراد همه چیز باید درست و مناسب باشد، همه چیز باید درست و مناسب به نظر برسد، متقارن باشد، اعداد اقلام به درستی ترتیب داده شده باشد و همین رفتار از نشانه‌های وسواس فکری عملی است.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

بنابه گفته زیمانسکی، نویسنده‌ کتاب کمال‌گرا، من بسیار منظم و مرتب هستم و همه چیز را مطابق با یک روال خاصی می‌پسندم، اما این خصیصه‌ من ترجیح شخصی‌ام است. با این حال OCD زمانی وارد میدان می‌شود که ترجیح تبدیل به اجبار شود.

افرادی مانند زیمانسکی از یک میز کار مرتب لذت می‌برند و معتقدند که مفید است، در حالی که افراد مبتلا به OCD ممکن است نخواهند که میزشان را مرتب کنند، اما به منظور از بین بردن اضطراب، میل شدیدی به انجام این کار دارند.

۵. حساب کردن در ذهن

بعضی از افرادی که به وسواس فکری عملی مبتلا هستند، وظایف‌شان را بر اساس یک الگوی عددی خاص انجام می‌دهند یا در هنگام انجام کار‌های روزانه (مانند بالا رفتن از پله یا تمیز کردن) در ذهن‌شان مشغول شمردن می‌شوند. این رفتار‌ها ممکن است ناشی از خرافات باشند. برای مثال، اعتقاد به این که عدد هفت خوب است ممکن است باعث شود شخص با خود فکر کند که اگر هفت قدم برندارد، ممکن است به خودش یا شخص دیگری آسیب وارد کند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

به گفته زیمانسکی، همه چیز به شرایط بستگی دارد. شمارش می‌تواند سرتان را گرم کند.

جنیک می‌گوید: اگر این کار خودتان یا شخص دیگری را آزار نمی‌دهد، حال‌تان خوب است!. در واقع آدم‌ها زمانی به من مراجعه می‌کنند که نتوانند شماره‌ها را از سرشان بیرون کنند.

۶. نشانه‌های وسواس فکری عملی؛ هراس و ترس از خشونت

اغلب آدم‌ها گاه گاهی در مورد احتمال خشونت دیدن یا سایر بدشانسی‌ها افکار گذرا دارند. تحقیقات نشان می‌دهند که هرچه بیش‌تر برای جلوگیری از چنین افکاری تلاش کنید، آن‌ها بیش‌تر در ذهن‌تان رژه می‌روند و این به ویژه در مورد افراد مبتلا به OCD صدق می‌کند.

زیمانسکی می‌گوید، آن‌ها ممکن است بیش‌تر از بقیه برای سرکوب این افکار تلاش کنند. یا ممکن است نسبت به آن‌ها واکنش شدیدتری نشان بدهند، چون می‌دانند که این افکار قابل قبول نیستند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

به گفته زیمانسکی همه‌ ما گاهی ممکن است مورد هجوم افکار ناخوشایند قرار بگیریم. اگر فکر اینکه ممکن است مورد زورگیری قرار بگیرید، مانع از این شود که به پارک بروید، یا نگرانی برای مادرتان باعث شود که چندین بار در روز با او تماس بگیرید، احتمالا به OCD مبتلا هستید.

۷. داشتن حساسیت زیاد نسبت به روابط

آدم‌های مبتلا به OCD به طور وسواس گونه‌ای روابط خود را با دوستان و اعضای خانواده‌شان موشکافی می‌کنند. مثلا، ممکن است به مدت طولانی در مورد این‌که آیا حرفی که بدون توجه در محل کار بیان کردند، باعث ناراحتی همکارشان شده یا نه فکر کنند، یا این‌که آیا یک سوء تفاهم کوچک باعث از بین رفتن یک رابطه‌ عاشقانه می‌شود یا نه. این ساختار فکری ممکن است حس اغراق‌آمیزی از مسئولیت‌پذیری و دشواری در پذیرش عدم قطعیت را منعکس کند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

به گفته جنیک، به هم خوردن رابطه می‌تواند هر کسی را اذیت کند، فرقی نمی‌کند که فرد مبتلا به OCD باشد یا نه. اما در شرایطی این احساس ناخوشایند ممکن است نشانه‌ای از OCD باشد که افکاری مثل این دائم در سرتان باشد و سبب بروز شک بیش از اندازه نسبت به خودتان یا ترس از بد بودن شود.

۸. دائما به دنبال تایید دیگران بودن

افراد مبتلا به OCD مدام نظر دوستان و خانواده‌شان را می‌پرسند و این کار در واقع برای کاهش دادن اضطراب‌شان است. برای مثال اگر آن‌ها در یک مهمانی دستپاچه شوند و اشتباهی کنند، بار‌ها و بار‌ها ممکن است از دوست‌شان بخواهند که جریان را برای‌شان تعریف کند. درخواست ارزیابی چیز‌ها از دوستان (آیا ظاهرم به اندازه کافی خوب به نظر می‌رسد؟ ) نیز می‌تواند یک استراتژی برای اجتناب از رفتار‌های وسواسی باشد.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

غالب آدم‌ها از دوست خود به عنوان یک عامل انتشار عقاید استفاده می‌کنند، اما اگر شما یک سوال را بار‌ها و بار‌ها تکرار می‌کنید، یا اگر دوست‌تان معتقد است که چنین رفتاری دارید، احتمالا مبتلا به OCD هستید. به علاوه، اطمینان دوباره‌ای که شما از عزیزان خود می‌گیرید، می‌تواند رفتار‌های وسواسی شما را تقویت کند.

۹. نفرت از ظاهر خود

خودزشت‌انگاری (BDD) نوعی اختلال مربوط به OCD که در آن فرد مبتلا روی بخشی از بدن خود که به نظرش غیر طبیعی یا زشت است (اغلب بینی، پوست، یا مو) متمرکز می‌شود. بر خلاف اختلالات خوردن، BDD شامل تمرکز روی وزن یا تغییرات رژیم غذایی نمی‌شود. افکار وسواسی در ارتباط با BDD بسیار شبیه به افکار وسواسی دیده شده در OCD هستند. بسیاری از افراد مبتلا به BDD به OCD هم مبتلا هستند و در مورد پاکیزگی بدن‌شان و این‌که ظاهرشان چه‌طور به نظر می‌رسد، نگرانی دارند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟

این طبیعی است که برخی از ویژگی‌های ظاهری خود را دوست نداشته باشید. اما افراد مبتلا به BDD ممکن است چند ساعت در روز را صرف چک کردن خودشان در آینه کنند.

زیمانسکی می‌گوید شما بیش از اندازه فکر می‌کنید به اینکه چقدر ظاهرتان برای خودتان و دگیران مهم است و این مشکل ممکن است باعث شود که از حضور در جمع دیگران دوری کنید.

اکثر مردم در طول روز و غالباً نزدیک زمان خواب به موسیقی گوش می دهند تا آرامش بیابند. اما تحقیقات نشان می دهد این کار منجر به بروز اختلال خواب می شود.

به گزارش سایک نیوز به نقل از خبرنگار مهر، محققان دانشگاه بایلور تکزاس آمریکا، رابطه بین گوش دادن به موسیقی و خواب را مورد بررسی قرار داده و بر مکانیزمی که به ندرت مورد کاوش قرار گرفته تمرکز کردند: تصاویر غیرارادی موسیقی موسوم به “کرم گوش” که زمانی اتفاق می‌افتد که آهنگ بارها و بارها در ذهن فرد پخش می‌شود. این موارد معمولاً هنگام بیداری اتفاق می‌افتد، اما محققان دریافتند که این موارد در هنگام تلاش برای خواب نیز اتفاق می‌افتد.

«مایکل اسکولین»، سرپرست تیم تحقیق، در این باره می‌گوید: «مغز ما حتی در هنگام عدم پخش موسیقی، همچنان به پردازش موسیقی ادامه می‌دهد. همه می‌دانند که گوش دادن به موسیقی احساس خوبی دارد. نوجوانان و جوانان به طور مرتب در نزدیکی زمان خواب موسیقی گوش می‌دهند. هرچه بیشتر به موسیقی گوش دهید، بیشتر احتمال دارد کرم گوش بگیرید و روند خوابیدن به تاخیر بیفتد. در نتیجه اختلال خواب روی می‌دهد.»

افرادی که به طور مرتب شب‌ها دچار کرم گوش می‌شوند (یک یا چند بار در هفته)، در مقایسه با افرادی که بندرت کرم گوش را تجربه می‌کنند، شش برابر بیشتر با کیفیت خواب پایین روبرو هستند.

با کمال تعجب، این مطالعه نشان داد که برخی از موسیقی‌های دستگاهی بیشتر از موسیقی غنایی منجر به کرم گوش شده و کیفیت خواب را مختل می‌کند.

اسکولین گفت: «تقریباً همه فکر می‌کنند موسیقی خواب آنها را بهبود می بخشد، اما ما دریافتیم کسانی که بیشتر به موسیقی گوش می‌دهند بدتر می‌خوابند.»

این مطالعه نشان داد افرادی که بیشتر عادت به گوش دادن به موسیقی دارند، کرم گوش مداوم و کاهش کیفیت خواب را تجربه می‌کنند. این نتایج برخلاف این تصور است که موسیقی به عنوان یک خواب آور ممکن است به خواب کمک کند.

سازمان‌های بهداشتی معمولاً گوش دادن به موسیقی آرام قبل از خواب را توصیه می‌کنند اما اسکولین به طور عینی نشان داده است که مغز در خواب حتی پس از توقف موسیقی به پردازش موسیقی برای چندین ساعت ادامه می‌دهد.

اختلال چاقی و لاغری ، از اختلالات خوردن آشفتگی قابل ملاحظه در رفتار غذا خوردن است. این جریان چاقی یا لاغری کودک را در ادامه زندگی رقم می زند.همچنین این اختلال بر رشد کودکان و نوجوانان تاثیرگذار بوده. و گاها ممکن است زندگی روزمره را دچار بحران و عملکردهای حیاتی بدن را مختل کند. در ایران، حدود ۱۰ میلیون نوجوان دچار اختلال در خوردن و خوراک، رفتارها و گرایشات غیرعادی مثل بی اشتهایی عصبی می باشند. اختلال خوردن و خوراک از سنین ۱۱ تا ۱۳ سالگی آغاز و در دختران رواج بیشتری دارد. چنانچه پسران نیز ممکن است دچار آن شوند. در این پژوهش با روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۲۰۰ مادر کودک با سنین ۳ تا ۹ سال انتخاب شده و والدینآنها به پرسشنامه رفتارهای خوردن کودکان پاسخ دادند. در این مطالعه از پرسشنامه رفتار غذا خوردن کودک و پرسشنامه ۳۰ سوالیشیوه های فرزندپروری بامریند استفاده گردید. هدف پژوهش حاضر هنجاریابی پرسشنامه رفتار غذا خوردن کودک (CEBQ) و رابطهی آن با سبک های فرزندپروری بود. نتایج نشان داد: آزمون رفتارهای خوردن، می تواند به عنوان ابزار معتبر، برای شناسایی اختلال چاقی و لاغری ، سبک های خوردن و پایداری چاقی و اضافه وزن در کودکان استفاده شود.

دانلود متن مقاله کامل