تا حالا حس کرده اید که بزرگترین لذت زندگی برای یک نفر چه می تواند باشد؟

در فیلم سینمایی «بیدارگری» (AWAKENINGS) که بر اساس خاطرات واقعی یک روان پزشک ساخته شده است، آقای لنارد لوو (با بازی درخشان رابرت دنیرو) که در نوجوانی به دلیل یک بیماری، فعالیت عادی زندگی اش متوقف شده و به حالت بی حرکتی رفته بود و اکنون با درمان دکتر مالکوم (با بازی رابین ویلیامز) در میانسالی توانسته است به طور موقت سلامتی خود را به دست آورده و از زندگی مجسمه ای و بدون حرکت خارج شود، بعد از این که شرایط جدیدی که بعد از چندین دهه بستری در یک بیمارستان روانی برایش رخ داده را درک می کند، یک روز به سمت درب خروجی بیمارستان می رود. او در این لحظه از زندگی خود فقط یک چیز می خواهد: قدم زدن در پیاده رو، نگاه کردن به درختان، شنیدن صدای ماشین ها و صحبت عابرین، حس پا گذاشتن بر سنگفرش های خیابان و… در آن لحظه همان قدم زدن عادی دیگران در طی شبانه روز که به آن بی توجه هستند، بزرگ ترین لذت زندگی او بود. اما نگهبان بیمارستان به وی اجازه خروج و قدم زدن در پیاده رو را نمی دهد، چرا که دکتر وی معتقد است که عوارض ناشی از درمان هنوز نامشخص است. رابرت دنیرو در آن فیلم برای یک پیاده روی معمولی، دست به خشونت هم می زند اما بی فایده است و وی را به اتاقش باز می گردانند. 

زمان حال ارزشمند و مهم هست، در زمان حال است که احساسات را تجربه می کنیم، تصمیم ها را می گیریم و تغییرات امکان پذیر می شوند. اما ما اغلب متوجه این زمان حال نیستیم، هنوز در گذشته زندگی می کنیم و افسوس فرصت های از دست رفته و کارهای نکرده و ناراحتی های قدیمی و رنج های کهنه و اشتباهات گذشته را می خوریم.

هنوز اسیر «آن چه گذشت» هستیم و بر اساس آن قضاوت های دردناکی درباره خود و دیگران می کنیم. با نشخوارهای فکری درباره گذشته، جز نگرانی و افسوس چیزی به دست نمی آوریم، آنها تجاربی بودند که باید از آنها عبور کرد و در همان گذشته رهایشان کنیم.  یا این که در زمان حال زندگی نمی کنیم چون همه فکر و زندگی امان شده است دل نگرانی درباره آن چه در آینده ممکن است رخ دهد، حوادثی که می پنداریم ممکن است فاجعه بار باشند، تصورات تخیل شده از آینده که برایمان اضطراب و نگرانی را به همراه دارند.

این مهم هست که بدانیم دوراندیشی برای آینده تنها بخشی از زندگی ما هست و‌ نه همه آن.
این قدر در گذشته غرق می شویم یا در بیم و تخیلات آینده فرو می رویم فیلم «بیدارگری» با موضوع بیماران کاتاتونیایی (نوعی از اسکیزوفرنی) را تحلیل و بررسی می‌کند. که اغلب زمان حال را درک نمی کنیم، زیبایی هایی که اکنون در زندگی خانوادگی و ارتباط با دوستان یا مراوده با همکاران و دیگران، در اطراف ما وجود دارد، را نمی بینیم.

روزمرگی مانع اصلی تجربه لحظات خوش و دلپذیر در زندگی امان شده است. روزمرگی ما را در خود فرو می برد و مانع از این می شود تا لحظه های ناب زندگی روزانه خود را درک کنیم.

ما در آگاهی این جا و اکنون به سر نمی بریم، ما لحظات گرانبهای زندگی را یکی پس از دیگری از دست می دهیم، فرصت حضور داشتن در محیط مان و جهان را از دست می دهیم، فرصت دیدن شکوه و زیبایی خانواده ای که داریم، دیدن مهربانی دوستانی که در اطراف ما هستند و لذت کار کردن با همکارانی که سال هاست در کنار ما هستند.

حس کردن همین لحظات ناب و دلپذیر است که زندگی ما را سرزنده و خوش می کند. می توان به «لحظه حال» برگشت، می توان آگاهانه و هوشیارانه حضور داشتن در زندگی روزانه را تجربه کرد. می توانیم بیشتر به اطرافمان توجه کنیم و نسبت به رفتار، احساس ها و افکارمان درباره خود و دیگران هوشیار باشیم.

چند ماه بعد بار دیگر عوارض ناشی از بیماری کاتاتونیا برگشت و لنارد لوو به یک جسم نباتی و مجسمه ای تبدیل شد که می بایست بقیه عمر خود را بی حرکت بر تخت خشک بیمارستان سپری کند. در ادامه فیلم ارتباط پزشک و بیمار در سکوت کامل تنها با تلاقی چشمانشان با یکدیگر امکان پذیر بود، گویا پیام چشمانشان حسرت از دست رفتن آن پیاده روی عصرانه را داشت که می توانست به بزرگترین لذت زندگی لنارد لوو تبدیل شود، اما هیچ گاه رخ نداد. در این سالها و ماه ها و روزهایی که کرونا، بیش از هر وقت دیگر، مرگ را به ما و عزیزان و دوستان و ساکنین این کره خاکی نزدیک کرده است، شاید بزرگترین لذت زندگی در درک کردن همین لحظاتی است که داریم می گذرانیم، در بودن با خانواده، وقت گذراندن با دوستان، کار کردن با همکاران و مراوده با دیگران. قبل از این که فرصت مهربانی با دیگران را از دست بدهیم، قدر همین فرصت های کوتاه حضور داشتن دیگران در «زمان حال» را مغتنم بدانیم.

مارلون براندو بازیگر معروف سینما در جایی گفته است: «می خوام یه میکروفون ویژه با خودم توی تابوتم ببرم که وقتی اون داخل بیدار شدم، دو متر زیر زمین، میخوام بگم: جور دیگه ای زندگی کن.»

یونس قیصی زاده – دانش آموخته دکترای روانشناسی

اما اگر شما صرفا یک صفحه اینستاگرام، توییتر، فیس‌بوک یا وبلاگی شخصی دارید و هدف افراد بدجنس قرار گرفته‌اید، بهترین کار این است زود از کوره در نروید و پیش از پاسخگویی خونسردی‌تان را حفظ کنید. سپس از فرد بخواهید این رفتار را ادامه ندهد.

«مارکمن»، یکی از اساتید روانشناسی دانشگاه تگزاس در آستین می‌گوید، «افراد بسیاری در موضوعات مختلف مطرح‌شده در فضای اینترنتی نظر می‌دهند و متاسفانه بیشتر آن‌ها آزاردهنده و پر از خشم و نفرت است.

در واقع هدف اصلاح مسائل نیست و بدون اینکه چیزی حل شود، فقط فحاشی می‌شود. این مساله اصلا درست نیست و سلامت روح و روان افراد جامعه را به خطر می‌اندازد.»

این سوال همیشه مطرح است که اگر رفتار‌های تهاجمی تا این اندازه ناخوشایند است، پس چرا بیشتر مردم این نوع برخورد را از خود بروز می‌دهند؟
مارکمن می‌گوید، عوامل بسیار زیادی دست به دست هم می‌دهند تا اینگونه در صفحات مربوط به نظرات مردم در اینترنت اینگونه شاهد بی‌ادبی و پرخاشگری باشیم.

اول از همه، نظردهندگان تقریبا ناشناس هستند و برای بی‌ادبی و بدرفتاری‌های خود مجبور به پاسخگویی نیستند.

دوم اینکه، اهداف فحاشی‌هایشان از آن‌ها دور هستند و در برابر چشم‌هایشان قرار ندارند.

معمولا مردم راحت‌تر می‌توانند مخاطبی را که از آن‌ها دور است به باد انتقاد بگیرند و در مورد آن‌ها ناعادلانه قضاوت کنند.

این کار وقتی شنونده حاضر است و در مقابل او نشسته‌اند به این سادگی نیست.

مثلا، در یک بررسی مشخص شد شرکت‌کنندگان در مورد شرکت‌کننده‌ای که نزدیک‌شان هست کمتر احتمال دارد نظری منفی ارائه دهند تا کسی که از آن‌ها دورتر ایستاده است؛ و سوم اینکه، افراد موقع نوشتن به‌مراتب راحت‌تر از زمان گفتگوی رودررو می‌توانند احساسات منفی خود را بروز دهند و از آنجایی‌که بخش گفتمان در فضای مجازی گفتاری نیست و در لحظه رخ نمی‌دهد، نظردهندگان می‌توانند تک‌گویی‌هایی طولانی داشته باشند و دیدگاه‌های افراطی خود را بنویسند.

وقتی با فرد یا افرادی رودررو در حال گفتگو باشید نمی‌توانید تک‌گویی کنید و حتی اگر فردی پرحرف، پرخاشگر یا عصبانی باشید، مجبور هستید به صحبت‌های طرف مقابل‌تان هم گوش کنید و بنابراین باید آرام و صبور بمانید تا حرف‌های دیگران را هم بشنوید؛ و در نهایت بنابه‌گفته ادوارد واسرمن استاد اخلاق روزنامه‌نگاری در دانشگاه واشنگتن، «متاسفانه برخی از رسانه‌ها، مانند برنامه جری اسپرینگر، که برای کسب درآمد بالا برنامه‌های جنجالی تولید کردند، بد صحبت کردن با یکدیگر را به جامعه آموزش دادند.

برنامه جری اسپرینگر، به خاطر درگیری‌های سر صحنه، پرت کردن صندلی‌ها و موضوعات جنجالی و مهمان‌های عجیب و غریب بسیار معروف شده بود.

از طرفی برخی از افراد با ارائه نظرات مختلف، هر چند نادرست، ممکن است احساس موفقیت کنند.

برخی از روانشناسان هم ریشه بدرفتاری‌ها یا بدجنسی‌های فضای مجازی را در اعماق روان انسان جستجو می‌کنند.

بیشتر ارتباطات غیرکلامی، متشکل از زبان بدن، تماس چشمی، لحن صدا و گفتار و الگو‌های زبانی است.

در فضای مجازی، ذهن‌مان بدون این علایم غیرکلامی که به ما در پردازش و طبقه‌بندی اطلاعات کمک می‌کند، در مرتب کردن اطلاعات دریافتی نامطمئن است.

سپس به‌لطف ویژگی جنگ یا گریز که از دوران ماقبل تاریخ برایمان باقی مانده است و عدم اطمینان در برابر قصد و نیت دیگران معمولا واکنش منفی از خود بروز می‌دهیم.

در ضمن وقتی به‌طور مکرر فقط «بهترین خود را» با دیگران به اشتراک می‌گذاریم و از مزایای تعداد زیاد «لایک‌هایی» که می‌گیریم عزت نفس‌مان به‌طور کاذب و نامتناسبی بالا می‌رود و در نتیجه تاثیر منفی روی خودکنترلی ما می‌گذارد. در این صورت تصور می‌کنیم می‌توانیم هر طور که دوست داریم با دیگران رفتار کنیم و گاه تا حد بدجنسی پیش می‌رویم.

همچنین کارشناسان معتقدند که مردم گاهی‌اوقات موقع نوشتن نظرات خود در صفحات اینترنتی فراموش می‌کنند در واقع دارند با صدای بلند صحبت می‌کنند و باید مراقب حرف‌هایشان باشند.

عواقب مخرب رفتار بد در فضای اینترنت

متاسفانه بدرفتاری و بدجنسی فضای مجازی به زندگی واقعی هم سرایت می‌کند و در نتیجه رفتار‌های مردم در محیط کار، فضای خانواده و در کنار دوستان تهاجمی و پرخاشگرانه خواهد شد.

اگرچه نامهربانی در فضای آنلاین می‌تواند عزت نفس افراد را بالا ببرد، آن کوتاه‌مدت است.

برای اینکه مردم بتوانند از مزایای ماندگار عزت نفس بهره‌مند شوند باید ارتباط معناداری با دیگران داشته باشند.

درضمن داشتن نگرش منفی به دنیا و اطرافیان خود از طول عمر فرد می‌کاهد.

در یک بررسی روی راهبه‌ها مشخص شد، آن راهبه‌هایی که شاد بودند و دید مثبتی نسبت به محیط زندگی خود و به‌طور کلی دنیا داشتند، ۹ سال بیشتر از راهبه‌های دیگر زندگی کردند.

ذهن انسان منفی‌گراست و موضوعات منفی را بهتر به خاطر می‌سپارد.

زیرا در عصر حجر برای انسان مهم بود خطرات را به یاد داشته باشد تا در صورت برخورد با آن‌ها به‌موقع از خود دفاع کند؛ بنابراین برای اینکه از منفی‌گرایی دور باشید باید ذهن خود را آموزش دهید.

افراد اگر در زندگی واقعی مثبت‌اندیشی را بیاموزند، در فضای مجازی هم مهربان‌تر رفتار می‌کنند.

با درک اینکه در زندگی روزمره اتفاق‌های خوب هم می‌افتد، به شما کمک می‌کند که ذهن‌تان را از منفی‌گرایی دور کنید.

هر چه بیشتر مثبت‌اندیش باشید سمت چپ قشر پیشانی مغزتان فعال‌تر می‌شود و هر وقت افکار منفی به سراغ‌تان آمد این بخش از مغز دست به‌کار شده و به شما کمک می‌کند.

در برابر رفتار بد در فضای مجازی چه باید کرد؟

فضای اینترنت و مجازی معمولا افرادی را به خود جذب می‌کند که در دنیای واقعی جرات ظاهر شدن در جمع را ندارند.

به‌ویژه وقتی سوژه‌های داغ مطرح می‌شود. برخی از نشریات اینترنتی و وب‌سایت‌های تولید محتوا برای اینکه جلوی پرخاشگری و بی‌ادبی‌های افراد را بگیرند، هنگام نظر دادن از آن‌ها می‌خواهند که ابتدا با پست الکترونیکی معتبر ثبت نام کنند. بدین‌ترتیب جلوی رفتار‌های بد احتمالی آن‌ها را می‌گیرند.

اما اگر شما صرفا یک صفحه اینستاگرام، توییتر، فیس‌بوک یا وبلاگی شخصی دارید و هدف افراد بدجنس قرار گرفته‌اید، بهترین کار این است زود از کوره در نروید و پیش از پاسخگویی خونسردی‌تان را حفظ کنید. سپس از فرد بخواهید این رفتار را ادامه ندهد.

اگر او توجه نکرد، خیلی راحت استفاده او از صفحه اینترنتی‌تان را مسدود کنید و حتی می‌توانید رفتار بد او را به سرور اینترنت‌تان گزارش کنید.

اگر فرد بدرفتار قصد داشت مزاحمت‌های خود را به زندگی واقعی‌تان وارد کند، حتما با پلیس تماس بگیرید. این روز‌ها تقریبا در تمام کشورها، بخشی در اداره پلیس تشکیل شده که ویژه رفتار‌های مخرب اینترنتی است و به شکایت‌های مردم رسیدگی می‌کند.

البته یادتان باشد اقدام قانونی وقتی که شما با رفتارتان آتش را شعله‌ورتر نکرده باشید، موثرتر است؛ بنابراین هرگز به نظرات منفی و رفتار‌های پرخاشگرانه، پاسخ‌های بد و منفی ندهید.

منابع: scientificamerican, howstuffworks

مترجم: نادیا زکالوند- فرادید

پژوهشگران “دانشگاه آگوستا” سعی دارند با بررسی فشار خون، قند خون و التهاب، به بینش‌های جدیدی در مورد بیماری اسکیزوفرنی دست یابند.

پزشکان و دانشمندان می‌خواهند نشانه‌ای پیدا کنند که نشان می‌دهد شخص مبتلا به اسکیزوفرنی نیز به سندروم متابولیک دچار می‌شود.

سندروم متابولیک، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی را افزایش می‌دهد و می‌تواند از درمان اختلال مغزی آنها ناشی شود.

دکتر “برایان میلر”(Brian Miller)، متخصص اسکیزوفرنی “کالج پزشکی جورجیا”(Medical College of Georgia) در “دانشگاه آگوستا”(Augusta University) گفت: سندروم متابولیک، مجموعه‌ای از عوامل خطر است که مواردی مانند فشار خون بالا، قند خون بالا و افزایش دور کمر را در بر می‌گیرد.

سندروم متابولیک، با التهاب و بیماری‌های قلبی-عروقی، ارتباط گسترده‌ای دارد که هر دو مورد نیز با اسکیزوفرنی مرتبط هستند.

میلر، شواهدی در دست دارد که نشان می‌دهند افزایش گلبول‌های سفید خون که معیاری در مورد وضعیت کلی سلامتی است و توسط پزشکان به صورت روزانه بررسی می‌شود، می‌تواند نشانه مورد نظر باشد.

وی افزود: من باور دارم که زیرمجموعه‌ای از بیماران مبتلا به اختلالات روانی از جمله اسکیزوفرنی وجود دارند که سیستم ایمنی و التهاب، نقش مهمی در بیماری آنها بازی می‌کنند.

میلر با توجه به پژوهش‌هایی که پیشتر در مورد اندازه‌گیری نشانگرهای التهاب خون انجام داده است، تخمین می‌زند که این نقش برای حداقل ۲۵ درصد از بیماران، یک عامل به شمار می‌رود.

میلر، بودجه‌ای به مبلغ ۱۵۴ هزار دلار از “موسسه ملی سلامت روان آمریکا”(NIMH) برای یک پژوهش دو ساله دریافت کرده است.

این بودجه به میلر امکان می‌دهد تا داده‌های مربوط به ۲۰ هزار بیمار را که در ۵۰ آزمایش بالینی شرکت کرده‌اند، بررسی کند و ببیند که آیا نشانگر مشخصی برای این بیماران ظاهر می‌شود یا خیر.

به گفته میلر، این نشانگرهای زیستی می‌توانند گام بعدی به سوی پزشکی شخصی‌سازی‌شده باشند که مداخله با داروهایی را شامل می‌شود که به قطع کردن پیامدهای سندروم متابولیک کمک می‌کنند.

اگرچه خودکشی، یک خطر آشکار برای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روانی به شمار می‌رود اما این بیماری قلبی-عروقی است که عامل اصلی مرگ و میر در بیماران مبتلا به روان‌پریشی محسوب می‌شود.

در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، برخی از داروهای ضد روان‌پریشی که برای از بین بردن عوارض بیماری از جمله توهم و هذیان استفاده می‌شوند، می‌توانند خطر سندروم متابولیک را افزایش دهند و به بالا رفتن خطر بیماری‌هایی مانند سکته مغزی و حمله قلبی منجر شوند.

با وجود این، میلر معتقد است که اطلاعات کمی در مورد ارتباط میان التهاب و سندروم متابولیک در مواجهه با روان‌پریشی وجود دارد.

میلر می‌تواند جزئیات مربوط به این موضوع را بررسی کند که آیا بیماران در نخستین مراجعه به روانپزشک، سندروم متابولیک داشته‌اند یا خیر.

چه اتفاقی برای تعداد گلبول‌های سفید خون آنها و سایر عوامل التهابی افتاده است و آیا بیماران هنگام شرکت کردن در پژوهش‌ها به سندروم متابولیک ناسالم دچار شده‌اند یا خیر.

برخی از این پژوهش‌ها، سال‌ها زمان می‌برند.

میلر خاطرنشان کرد که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی را ملاقات کرده است که در نخستین جلسه ملاقات با او، با مشکلاتی مانند اضافه‌وزن، قند خون بالا و التهاب مرتبط با خون دست و پنجه نرم می‌کردند.

میلر در این باره گفت: به نظر می‌رسید که این بیماران هنگام معرفی شدن به ما، در حال لرزیدن هستند و سپس، اثرات درمان ما نیز می‌تواند این موضوع را تشدید کند.

وی افزود: میزان گلبول‌های سفید خون می‌تواند به نوعی نشانگر التهاب باشد و همچنین، روشی کم‌هزینه و ساده است. اگر این روش به ما در شناسایی بیمارانی که بیشتر در معرض خطر هستند کمک کند، می‌توانیم مداخلات شخصی‌تر و هدفمندتری برای آنها ارائه دهیم.

دسترسی به اطلاعات هزاران بیمار، به میلر کمک می‌کند تا تجزیه و تحلیل گسترده‌ای را در مورد این ارتباطات انجام دهد و به بررسی این موضوع بپردازد که آیا نشانه واضحی در مورد افرادی که از مداخله ابتدایی سود می‌برند، وجود دارد یا خیر.

میلر اضافه کرد: تاثیر متابولیک داروهای ضد روان‌پریشی، بسیار متنوع است و من در حال حاضر برای تصمیم‌گیری در مورد این که چه دارویی را به بیمار بدهم و یا چه زمانی باید دارو را تغییر دهم، در حال بررسی تاثیر آنها هستم.

میلر باور دارد که قطع کردن دارو، یک قانون است نه یک استثنا. هنگامی که چنین اتفاقی می‌افتد، او ممکن است دارویی را تجویز کند که پیشتر روی بیمار اثر داشته است.

از آنجا که بروز اسکیزوفرنی در خانواده‌ها متداول است و ما حامل بسیاری از آنزیم‌های متابولیزه‌کننده دارو هستیم، میلر نیز ممکن است دارویی را آزمایش کند که روی یک عضو خانواده، کارآیی خوبی دارد.

میلر به عنوان یک پزشک، گزینه‌های مرتبط با سلامتی بیماران خود مانند وزن، سطح کلسترول، فشار خون و میزان گلبول‌های سفید خون را بررسی می‌کند و ممکن است داروهایی مانند “متفورمین”(Metformin) را برای بهبود سلامت بیماران تجویز کند. به ویژه اگر میلر تنها پزشکی باشد که بیماران ملاقات کرده‌اند، آنها را به پزشکان مراقبت‌های اولیه ارجاع می‌دهد.

نتایج بررسی‌ها نشان می‌دهد که عدم فعالیت درباره تغییرات آب‌وهوایی منجر به ایجاد «اضطراب زیست محیطی» در کودکان نگران آینده خواهد شد.

روان‌شناسان در تحقیقی جدید اظهار کردند: تغییرات آب‌وهوایی باعث افزایش بلایای مرگبار و هشدارهای شدید علمی درباره آینده بدتر می‌شود در نتیجه جوانان در مورد آینده کره‌ زمین و زندگی خود با اضطراب زیست‌محیطی مواجه خواهند شد و احساساتی مانند خشم، ترس و ناتوانی در آنان مشاهده می‌شود.

دولت‌ها برای تغییر باید تلاش کنند و همه افراد باید نجات کره‌ زمین را نبرد شخصی خود بدانند تا بتوانند تغییری مثبت ایجاد کنند.

کارولین هیکمن، روان‌درمانگر و نویسنده اصلی مطالعه‌ای بین‌المللی که قرار است در مجله پزشکی The Lancet منتشر شود، عنوان کرد: اضطراب زیست‌محیطی نشانه‌ای از سلامت روان و پاسخی کاملا مناسب به موارد در حال اتفاق است.

لوئیزا نووباور، یکی از فعالان اقلیمی آلمان گفت: بی توجهی رهبران جهان نسبت به گرم‌ شدن کره زمین به‌عنوان موضوعی بسیار نگران کننده است.

همچنین محققان اظهار کردند:مشاهده نابودی جهان برای جوانان، در حالی‌که راهکار و عوامل موثر در توقف آن وجود دارد، بی‌معناست.

در ذیل نتایج بررسی ۱۰ هزار کودک و نوجوان در ۱۰ کشور جهان درباره افزایش خطرات بهداشت روانی مرتبط با آب‌وهوا در جوانان ارائه شده است.

چه تعداد از کودکان و نوجوانان نگران خطرات آب‌وهوایی هستند؟

بیش از نیمی از افراد مورد بررسی در کشورهای هند، برزیل، نیجریه، بریتانیا، استرالیا و ایالات‌متحده گفتند که آنان از امنیت خانواده خود هراس دارند و اضطراب بر توانایی آنان در خوابیدن، مطالعه، غذاخوردن یا بازی تاثیر دارد.

چهار نفر از هر ۱۰ نفر گزارش کردند: تهدیدات آب‌وهوایی آنها را در داشتن فرزند با تردید مواجه کرده است.

هیکمن، از اعضاء هیأت مدیره اتحادیه روان‌شناسی آب‌وهوا در بریتانیا می‌گوید: ما از دیدن این اعداد و مقیاس ناراحتی وحشت کردیم.

بیش از ۹ نفر از هر ۱۰  جوان فیلیپینی و برزیلی در این نظرسنجی اعلام کردند که نگران آینده هستند، البته در این بررسی کشورهای ثروتمند نیز میزان بالایی از نگرانی را ابراز کردند.

نووباور افزود: تصور می‌کنم که افراد بیشتری به ویژه جوانان نگرانی خطرات زندگی در بحران اقلیمی را تصدیق می‌کنند.

ناامیدی و ترس چگونه بر کودکان و نوجوانان تاثیر می‌گذارد؟

نتایج بررسی نشان داد که سطوح بالای ناراحتی و احساس نگرانی بر زندگی روزمره و سلامت روانی کودکان و نوجوانان تاثیر خواهد داشت.

برخی از روان‌شناسان بیان کردند که گاهی پیوستن به اعتراضات اقلیمی و یا خوردن گوشت کمتر می‌تواند احساس ناتوانی را کاهش دهد و از سلامت روانی افراد محافظت کند اما هیکمن گفت: فکرکردن، راهکار درمان اضطراب زیست‌محیطی نیست و اقدام فوری دولت‌ها نیاز است.

نووباور افزود: فشارهای طولانی برخی از جوانان را افراطی می‌کند و برخی را به کنار کشیدن سوق خواهد داد.

چه مواردی خطرات سلامت‌روانی کودکان و نوجوانان را کاهش می‌دهد؟

نووباور اظهار کرد: اینکه بسیاری از افراد مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی را موضوعی مرتبط با دولت‌ها بدانند درست نیست و این مورد می‌تواند به همه مرتبط شود.

همچنین این ایده که نوجوانان و جوانان می‌توانند تغییردهنده باشند نیز برای آنان فشارسنگینی است و همه افراد باید در این موضوع شرکت کنند.

البته ساده‌ترین راه برای کاهش فشارهای روانی بر کودکان، افزایش اقدامات دولت و سایر مقامات برای مقابله با تغییرات آب‌وهوایی است.

مغز انسان ماهیچه نیست اما بسیار شبیه به آن عمل می‌کند. هر چه بیشتر درگیر کارهایی شویم که به توجه آن نیاز دارد، قوی‌تر می‌شود.

یکی از بدترین و ترسناک‌ترین قسمت‌های پیری، زوال عقل است اما یک مطالعه جدید نشان داده است که برخی از عملکردهای مغز حتی با رسیدن به ۷۰ و ۸۰ سالگی شروع به بهبود می‌کنند.

بر اساس یافته‌های منتشرشده در مجله Nature Human Behavior، بازداری اجرایی (توانایی تمرکز و استدلال برای تصمیم‌گیری موثر) و جهت‌گیری (آگاهی از زمان، مکان و خود) در واقع با افزایش سن بهتر می‌شود.

نویسندگان این مقاله نوشته‌اند: «مردم به طور گسترده‌ای تصور می‌کنند که جهت‌گیری و عملکردهای اجرایی با افزایش سن کاهش می‌یابد، علیرغم نکات جالب از برخی مطالعات در مقیاس کوچک‌تر که سوالات مربوط به این مفروضات را ایجاد کرده است.»

هر دوی این عملکردهای مغزی اغلب برای پیش‌بینی وجود بیماری‌های شناختی جدی مانند زوال عقل استفاده می‌شوند.

چرا با افزایش سن، مهار و جهت گیری اجرایی بهبود می‌یابد؟

مغز انسان ماهیچه نیست اما بسیار شبیه به آن عمل می‌کند.

هر چه بیشتر درگیر کارهایی شویم که به توجه آن نیاز دارد، قوی‌تر می‌شود.

زندگی حکم می‌کند که با افزایش سن در بسیاری از زمینه‌های زندگی خود سرعت خود را کاهش دهیم اما برخی از عملکردهای مغز وجود دارد که هرگز از آنها به طور روزانه استفاده نمی‌کنیم.

بازداری و جهت‌گیری اجرایی از جمله آنهاست.

به گفته محققان هرگونه فعالیتی که از حافظه، کنترل خود، ناوبری، ریاضی، زبان یا خواندن استفاده می‌کند، یک یا هر دو عملکرد را تقویت می‌کند.

شرکت‌کنندگان که همگی بین ۵۸ تا ۹۸ بودند، علائم عصبی وخامت را در تمام نواحی مغزی مورد مطالعه نشان دادند اما اکثریت آن قدر مکرر اشکال مهار و جهت‌گیری اجرایی را تمرین می‌کردند که هنوز قادر به بهبود آنها بودند.

به عنوان مثال هنگامی که شما در حال رانندگی با ماشین هستید.

جهت‌گیری زمانی ایجاد می‌شود که توجه خود را به یک حرکت غیر منتظره مانند عابر پیاده معطوف کنید.

یک عملکرد اجرایی به شما امکان می‌دهد از حواس‌پرتی مانند پرندگان یا تابلوهای تبلیغاتی جلوگیری کنید تا بتوانید بر رانندگی تمرکز کنید.

از سوی دیگر، هوشیاری، که به ما اجازه می‌دهد به سرعت به اطلاعات و محرک‌های جدید واکنش نشان دهیم، قابل تمرین نیست و سلامت آن عمدتاً متکی به ژنتیک و فرآیندهای عصبی است.

یک رویکرد رفتاری برای درمان زوال عقل

به نظر می‌رسد شرکت‌کنندگان می‌توانند با مشارکت در فعالیت‌هایی که مغز را تحریک می‌کند، شروع زوال شناختی را به تأخیر بیندازند. بسیاری از این فعالیت‌ها کارهای عادی بودند که همه ما هر روز انجام می‌دهیم.

این واقعیت که این وظایف پیش پا افتاده به عملکرد مغز سالم‌تر کمک می‌کند، نشان می‌دهد که انجام وظایف شناختی بیشتر می‌تواند از بیماری‌های مرتبط با زوال عقل جلوگیری کند.

اولمان می‌گوید: «یافته‌ها نه تنها دیدگاه ما را در مورد تأثیر پیری بر ذهن تغییر می‌دهد، بلکه ممکن است منجر به پیشرفت‌های بالینی شود، از جمله در بیماران مبتلا به اختلالات پیری مانند بیماری آلزایمر.»

آن چه می‌توانید برای تحریک مغز خود انجام دهید

به گفته انجمن آلزایمر، یادگیری یک زبان جدید، نواختن یک ساز موسیقی، یا شرکت در فعالیت‌های تفریحی مانند ورزش، باغبانی، گروه‌ها و بازی‌های رومیزی می‌تواند به کاهش خطر زوال شناختی شما کمک کند.»