ملی پوش دوومیدانی جانبازان و معلولین:

هدفم ثبت بهترین رکوردم در پارالمپیک توکیو است

محمدیان گفت: شناخت خوبی از حریفانم دارم اما شرایط پارالمپیک متفاوت است و باید با آمادگی کامل در این مسابقات حاضر شد.

سجاد محمدیان ملی پوش دوومیدانی در گفتگو با روابط عمومی فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین بیان کرد: در تمام این مدت زیر نظر مربی ام تمریناتم را پیگیری کردم و توانستم به رکوردی که مد نظر کادر فنی تیم ملی بود دست پیدا کنم و همچنین با حضور روانشناس در تیم، به لحاظ روحی و روانی به آمادگی لازم رسیدم.

وی ادامه داد: در پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو نیز حضور داشتم و توانستم عنوان نایب قهرمانی را از آن خود کنم. بعد از مسابقات ریو، در رقابت های جهانی و آسیایی شرکت کردم و تجربیات بیشتری را بدست آوردم که بتوانم با استفاده از آن بهترین رکوردم را در پارالمپیک توکیو ثبت کنم.

محمدیان افزود: حدود هفت سال است که در تیم ملی ایران حضور دارم و در این مدت مدال های خوشرنگی را در میادین مختلف ورزشی کسب کردم و اکنون تمام هدفم ارتقا رکوردم در توکیو ۲۰۲۰ است و امیدوارم که بتوانم با کسب مدال طلای این مسابقات برای کاروان کشورم افتخارآفرینی کنم.

وی عنوان کرد: به صورت اتفاقی با ورزش جانبازان و معلولین آشنا شدم و از طریق دکتر بهرامی وارد دوومیدانی شدم و با تمرینات خوبی که زیر نظر او داشتم توانستم به تیم ملی کشورم راه پیدا کنم و در میادین بین المللی موفق به کسب مدال شوم.

ملی پوش دوومیدانی اظهار داشت: هفته ای ۹ تا ۱۲ جلسه تمرین دارم تا با آمادگی کامل راهی پارالمپیک شوم چرا که بزرگترین آرزوی ورزشی ام کسب طلای این رویداد است که امیدوارم در این دوره از بازی ها محقق شود.

محمدیان بیان کرد: شناخت خوبی از حریفانم دارم اما شرایط پارالمپیک با تمام مسابقات متفاوت است و تمام ورزشکاران برای کسب بهترین نتیجه راهی این رویداد بزرگ ورزشی می شوند و به همین دلیل باید با آمادگی در این رقابت ها حاضر شوم.

وی افزود: در طول زمان شیوع کرونا سعی کردم به عنوان عضو کوچکی از جامعه با حضور در پویش های مختلف به مردم کشورم کمک کنم. چرا که در زمان مسابقات دعای خیر آنها کمک بزرگی برای من است و باید در این روزها نیز ما هم در کنار آنها باشیم.

ملی پوش دوومیدانی در پایان گفت:از مسئولین کمیته ملی پارالمپیک و فدراسیون برای حمایت هایی که از تیم ملی و ورزشکاران دارند تشکر و قدردانی می کنم.

دریافت كارنامه تحصیلی برای دانش‌آموزان و والدین آن‌ها با استرس همراه است و این اضطراب در بین دانش‌آموزانی كه به هر علتی امتحان خود را خوب نداده اند، بیشتر دیده می‌شود.

دریافت كارنامه تحصیلی اغلب برای دانش‌آموزان و والدین آن‌ها با استرس و نگرانی همراه است و این اضطراب در بین دانش‌آموزانی كه به هر علتی امتحان خود را خوب نداده اند، بیشتر دیده می‌شود.
بعد از گرفتن کارنامه فرزندان باید این نکته‌ها را حتما به یاد داشته باشیم:
– نتایج امتحانات را در درجه اول دراثر سعی و تلاش خودشان بدانیم و چنانچه در رسیدن به موفقیت به کمک کرده‌ایم به آ‌ن اشاره ا نکنیم و این را بگوییم که درس خواندن، توکل و سعی او باعث نتیجه خوب امتحان گردیده است.

– در موفقیت ها باید سعی کنیم که دلایل پیروزی او را معلوم کنیم تا بداند دلایل موفقیت او چه چیزهایی بوده و آنگاه با تاکید بر آنها طرح رشد شخصیتی او را در همه زمینه ها آماده کنیم.

– والدین باید به گونه ای عمل کنند تا دانش‌آموزان بدانند که با گرفتن نمرات بالا و کارنامه قبولی کار به پایان نرسیده بلکه باید خود را برای قدم های بعدی آماده کنند، پس بعد از گرفتن کارنامه قبولی و استراحت و تفریح اندک، باید به آنان کمک کنیم تا برنامه‌ای برای خود تنظیم کنند و به فعالیت‌های خود در زمینه افزودن دانش ادامه دهند.

چنانچه چند فرزند دارید و یکی از آنان نمرات بالایی آورده است نباید آنان را با یکدیگر قیاس کنیم و از همه مهم‌تر نباید به گونه ای رفتار کنیم که فرزند موفق حس غرور و خودبزرگ بینی کند و فرزندان دیگر حس کوچکی کنند بلکه رفتار ما باید به صورتی باشد که دیگر فرزندان تشویق شوند که در اندازه توان‌شان سعی و تلاش کنند.

زمانی که کارنامه فرزندان را می‌بینید، به اهمیت و ارزش آن آگاه باشید. این کارنامه نشان دهنده کارکرد و تلاش، نقاط قوت و ضعف فرزند شماست. یادتان باشد کارنامه چیزهای بسیاری برای گفتن دارد. با توجه به تک تک نمرات نگاه کنید. می‌توانید کارنامه را نزد خود دانش‌آموز بررسی کنید.

نباید تنها به معدلش نگاه کنید و تمام کارنامه را در یک نمره جمع کنید، بلکه باید با توجه و درس به درس پیش بروید و همه نمرات را با توجه و دقت نگاه کنید. این کار شما سبب می‌شود فرزندتان حس کند درس خواندن و نمره آوردن برای شما اهمیت دارد و شما به او و نتیجه کارش عکس العمل نشان می‌دهید.

– بی تردید تمام دانش‌آموزان در امتحانات، نتایج دلخواه و مناسب را به دست نمی‌آورند و دلیل این مسئله به چیزهای گوناگونی بستگی دارد.
خصوصیت های فردی دانش‌آموز، عوامل آموزشگاهی، خانوادگی و اجتماعی می‌تواند در شیوه نتیجه‌گیری یک دانش‌آموز تاثیر گذار باشد، ولی بعضی از والدین بدون توجه به این موضوعات، نتیجه های ضعیف درسی فرزندان خود را تحمل نمی کنند و بعد از آگاهی از نمرات ضعیف فرزند خود، به او برچسب‌های منفی مانند تنبل بودن، نداشتن استعداد می‌زنند.

زدن این برچسب‌های نه فقط هیچ کمکی به پیشرفت تحصیلی دانش‌آموز نمی‌کند بلکه در بیشتر موارد دانش‌آموز را از شوق ادامه تحصیل و دریافت موفقیت درسی نیز باز می‌دارد.

زمانی که نمرات فرزندتان ضعیف است، فقط او را مقصر ندانید و از خودتان بپرسید که آیا الگوی خوبی از سعی و تلاش برای او بوده‌اید؟ آیا به دنبال شرایط تحصیلی او بوده اید ؟ آیا منزل برای درس خواندن او آماده بوده؟ و آیا او ضعف جسمانی و بیماری نداشته است؟ تلاش کنید ببینید دلایل حقیقی نمرات پایین دانش آموز شما چیست؟ برای این کار می‌توانید کنار فرزندتان بنشینید و از او بخواهید دلیل و علت نمرات پایینش رابرای شما توضیح دهد و دلیل حقیقی را پیدا کنید و دنبال راه حل مناسب برای آن باشید.

– هر دانش‌آموز توانایی و استعداد‌های گوناگونی دارد و نمی‌توانیم از همه انتظار نمره عالی داشته باشیم. سعی کنید به آگاهی واقع‌بینانه‌ای از توانایی‌ها و استعداد‌های فرزندتان برسید و بیشتر از اندازه توانش از او انتظار نداشته باشید.

پس از این‌که علل واقعی نمرات پایین را پیدا کردید، برای هر کدام برنامه مناسب داشته باشید. به طور مثال می‌توانید از یک مشاور متخصص برای برنامه‌ریزی تحصیلی کمک بگیرید، او را در کلاس تقویتی یک درس ثبت‌نام کنید، کتاب کمک‌درسی برایش بگیرید، خودتان در یک درس که می توانید به او کمک کنید، هنگام امتحانات رفت‌و‌آمد و مهمانی را کمتر کنید، محیط منزل را آرام‌تر کنید یا ساعت استفاده از تلویزیون و اینترنت را کم کنید.

موفق نشدن دانش‌آموز در درس‌ها نباید باعث محرومیت او از تفریح، مسافرت و استراحت شود بلکه باید برای تمام کار‌های او برنامه‌ریزی کرد، چون فرزند شما به همه آن‌ها احتیاج دارد. همینطور چنانچه پس از بررسی دلایل کسب نمرات ضعیف، دانش‌آموزتان برطرف کردن ضعف خود است، تا جایی که ممکن است شرایط فعالیت را برای او فراهم کنید و به فرزند خود قوت قلب دهید و تذکر شوید که هنوز دیر نشده است.

زمانی که شما از نمره‌های دانش‌آموزتان خیلی راضی و خشنود هستید و کارنامه او را با نمرات عالیش می‌پسندید، حتماً باید او را برای سعی اش تشویق و ترغیب کنید. ولی باید حواستان را جمع کنید که تشویق و پاداشی که برای او در نظر می‌گیرید متناسب باشد و نباید حد تشویق خیلی بیشتر از اندازه کار او باشد، چون سبب بالا رفتن انتظار فرزندتان می‌شود.

در آخر فراموش نکنید هر دانش آموز توانایی و استعدادهای گوناگونی دارد و نمی توانیم از همه توقع نمره ۲۰ داشته باشیم. تلاش کنید به آگاهی واقع بینانه ای از توانایی ها و استعدادهای فرزندتان برسید و بیشتر از اندازه توانش از او توقع نداشته باشید.

چنانچه می بینید او واقعا سعی می کند ولی نمی تواند نمراتش را بیشتر از این بهتر کند ، او را با اجبار و فشار بیشتر دچار استرس و حس ناتوانی نکنید، بلکه از او برای کوششی که انجام داده تشکر کنید.

مشکلات معده مانند تهوع و اسهال از شایع ترین علائم استرس و اضطراب است. علائم شایع اضطراب شامل دل‌آشوبه، ضعف و حالت تهوع می‌شود.

اضطراب پاسخ طبیعی بدن به یک تهدید یا خطر ناشناخته و مبهم است. با این حال برخی از افراد، اضطراب و پریشانی هایشان می تواند مکرر و زیاد باشد.

هنگامی که فرد مضطرب است، مغز آن مواد شیمیایی به نام انتقال دهنده های عصبی را آزاد می کند ، که بدن را در حالت آماده باش قرار می دهد. این فرایند بدن را برای “مبارزه یا پرواز” در پاسخ به یک تهدید آماده می کند.
  حالت تهوعی که در زمان عصبی شدن به فرد دست می‌دهد، نتیجه واکنش جنگ یا گریز است. این پدیده یک واکنش فیزیولوژیک به شمار می‌رود که در پاسخ به ادراک فرد در موقعیت‌های خطرناک بروز می‌کند.
  در این حالت هورمون‌های کاتکول آمین از جمله آدرنالین در جریان خون رها می‌شوند تا بدن آماده انجام فعالیت‌های فیزیکی شود. در مرحله بعدی سیستم گوارشی غیرفعال می‌شود و درنتیجه ذخایر چربی و گلوکز آزاد می‌شوند. اضطراب باعث می‌شود فرد درگیر موقعیت‌های تهدیدآمیز نشود.

هنگامی که برخی از این انتقال دهنده های عصبی وارد دستگاه گوارش می شوند ، میکروبیوم روده را ناراحت می کنند و این می تواند باعث علائم معده شود که شامل تهوع است.

هورمون‌های کاتکول آمین به روش مستقیم در سلول‌های درون‌ریز سیستم عصبی سمپاتیک تولید می‌شود. این هورمون‌ها باعث تغییرات عمومی در خلق و خوی فرد شده و بدن را برای شرایط جنگ یا گریز آماده می‌کند.

این آمادگی شامل افزایش ریتم نرمال قلب، فشار خون، سطح گلوکز خون و واکنش‌های عمومی در سیستم عصبی سمپاتیک می‌شود.

کارگاه آموزشی داروشناسی بالینی در روان شناسی توسط دکتر امین رفیعی پور ، پزشک و متخصص روان شناسی سلامت ، مدرس و هیئت علمی دانشگاه تدریس می گردد.

سرفصل آموزشی کارگاه آموزشی داروشناسی بالینی در روان شناسی:

مروری بر نوروسایکولوژی و سایکوفیزیولوژی
طبقه بندی داروها، آشنایی با مکانیسم اثر آنها
مورد مصرف داروها در بیماری ها و اختلالات و عوارض مصرف، سومصرف و عوارض جانبی

تاریخ 7 مرداد ماه 1400
ساعت 8 الی 11:30

ترس یک واکنش معمولی به تاریکی است و اکنون محققان معتقدند مکانسیم مغز که موجب ترس از تاریکی می‌شود را یافته‌اند.

مطالعات جدید نحوه‌ی فعالیت بخش آمیگدال(amygdala) مغز که مسئول پردازش احساسات و تنظیم واکنش‌ ما در برابر ترس است را هنگام قرار گرفتن ما در نور و تاریکی نشان می‌دهد.

به گفته‌ی محققان نور فعالیت بخش آمیگدال را سرکوب می‌کند.

همچنین وجود نور باعث ایجاد ارتباطی قوی میان آمیگدال و قشر پیش‌پیشانی می‌شود. این بخش از مغز احساس ترس ما را کنترل می‌کند.

در این تحقیقات اسکن اف‌ام‌آرآی(fMRI) بیست و سه نفر که به مدت ۳۰ ثانیه در معرض نور کم، متوسط و تاریکی قرار گرفته بودند بررسی شد.

مشخص شد که نور متوسط باعث کاهش قابل توجه فعالیت آمیگدال می‌شود در حالی که نور کم تاثیر کمتری بر این بخش داشت.

همچنین هنگامی که فرد در معرض نور بود ارتباط بیشتری بین آمیگدال و قشر پیش‌پیشانی برقرار شد. به عبارت دیگر نور ممکن است بتواند مراکز کنترل ترس در مغز ما را فعال نگه دارد. برای درک این موضوع داده‌های بیشتری مورد نیاز است اما قطع ارتباط این بخش‌های مغز با ایجاد اضطراب ارتباط داشت.

ارتباط میان روشنایی و تاریکی با مغز مشخص است. تغییر در نور محیط زمان خواب را مشخص می‌کند، روی هوشیاری فرد اثر می‌گذارد و می‌تواند بر روی روحیه اشخاص اثر بگذارد.

درمان‌های مبتنی بر نور نیز به طور گسترده‌ای برای درمان افسردگی مورد استفاده قرار می‌گیرند اما دانشمندان به طور کامل نحوه‌ی عملکرد آن را درک نمی‌کنند.

کلید درک بهتر این موضوع شاید در “سلول‌های حساس به نور گانگلیون شبکیه”(ipRGCs) نهفته باشد. این سلول‌ها نور را از چشم به بخش‌های مختلف مغز منتقل می‌کنند. در قدم بعدی باید اطلاعاتی درمورد نحوه‌ی تعامل این سلول‌ها با آمیگدال مغز یافت.