والدین امروزی به ویژه خانواده هایی که فرزندان مقطع ابتدایی دارند با تحصیلات دانشگاهی بوده و مسیر آموزشی پر فراز و نشیبی را پیموده اند و اینک یا به دنبال تکرار تجربه زیسته موفق خود در کودکانشان هستند.

قریب به دو سال اخیر به دلیل پدیده نامیمون همه گیری کرونا مدارس تعطیل شده اند و آموزش آنلاین به ضرورت در اوج قدرت خود قرار دارد و محاسن و معایب بی شماری را در این اثنا به زندگی تحصیلی خانواده ها تحمیل کرده است؛ اما یکی از وجوه تربیتی ناروایی که آموزش آنلاین به وضوح در برابر دیدگان ما قرار داده است و ملموس تر در زندگی روزانه خانواده‌ها می بینیم؛ شدت و حدت بالای حس مسئولیتی است که والدین در حین آموزش های آنلاین فرزندانشان بر عهده می‌گیرند به شکلی که گویی  مجدد خودشان تحصیل را از سر گرفته اند!

پدران و مادران امروزی با فزون مسئولیت پذیری بی مثال سهم انبوهی از احساس مسئولیت و تکالیف فرزندان خود را بر عهده می گیرند تا جایی که تمامی احساسات، اضطراب ها و عواطف درگیر با انجام تکالیف و یادگیری را تجربه می کنند و خود حق آنچه باید در فرآیند یادگیری رخ دهد را تمام و کمال برای خود بجا می آورند.

تعداد زیادی از والدین امروزی به ویژه خانواده هایی که فرزندان مقطع ابتدایی دارند با تحصیلات دانشگاهی بوده و  مسیر آموزشی پر فراز و نشیبی را پیموده اند و اینک یا به دنبال تکرار تجربه زیسته موفق خود در کودکانشان هستند و یا در نقش حامی و ناجی  به دنبال عدم تکرار تجربه زیسته یادگیری تلخ خود برآمده‌اند و در صددند تا شکست های خودشان تکرار نشود و تلخکامی هایی که در مسیر تعلیم و تربیت چشیده اند به کام فرزندانشان ریزان و تلخ نشود.

آنچه آشکارا در این والدبن می توان مشاهده نمود دلسوزی و مهر بی دریغی است که با تمام وجود بهترین‌ها را برای فرزندانشان فراهم می‌آورند تا موجب رشد و بالندگی آنها شوند و رسالت پدری و مادری کردن خود را به جای آورند؛ لکن آنچه در این میان مغفول و ناپیداست شیوه فرزندپروری ناکارآمدی است که اتخاذ کرده اند و تبعات و عواقب آن سالهای دورتر بروز و ظهور می یابد.

از آنجا که فرآیند یادگیری تدریجی و بطئی است و ثمره آن یک جا خود را نمی نمایاند بنابراین صرف پیشرفت در بُعد شناختی فرآموزان موفقیت در تعلیم تربیت محسوب نمی شود به روز ترین یافته های روانشناسان تربیتی نشان می دهد که یادگیری در انسان چند وجهی اتفاق می افتد به عبارت دیگر علاوه بر ساحت شناختی، ابعاد اجتماعی،احساسی و عاطفی در فرایند یادگیری فرآموزان دخیل است و این برای والدین بدان معناست همان طوری که تلاش می‌ شود مفاهیم و آموزه های درسی متناسب با سن و اقتضائات تحولی و رشدی به دانش آموزان آموخته شود برای تحقق یادگیری جامع و پروراندن یک یادگیرنده موفق می‌بایست احساسات و  مهارت های اجتماعی دانش آموزان در مسیر آموزش درگیر شود و تعاملات دانش آموزان با همسالان، مدرسه و معلمان به درستی شکل گیرد و هر دانش‌آموز در تعامل چند جانبه بیاموزد و بر غنای تجربه زیسته خود بیافزاید.

او بایستی احساس دلهره امتحان،رقابت و حسادت، درگیری با قلدران، ترس از جمع و مسخره شدن، دیده نشدن و همچنین بسیار رویدادهای مثبتی مانند همدلی، مشارکت، کار تیمی را تجربه کند اینها تجاربی است که به طور طبیعی در مدرسه شکل می گیرند و هر دانش آموزی از سر می گذراند و نحوه زندگی در اجتماع به مقیاس کوچک تمرین می شود حال مساله غامض و دشوار اینجا شکل می گیرد که در فضای آموزش آنلاین و محدودیت تحمیل شده ابعاد اجتماعی و هیجانی و عاطفی یادگیری رنگ می بازد و والدینی که تا دیروز خیلی نگران مواجه فرزندانشان با این رویدادها نبودند و حتی آن را طبیعی و حاصل ارتباطات بین فردی و گریزناپذیر می دانستند و یا بالعکس نگران رویارویی فرزندانشان با این پدیده های بالقوه تلخ بودند و به همین دلیل با صرف هزینه های گزاف به مدارس قارچ گونه ای که با بهره بردن از این دغدغه والدین آنان را سرکیسه می نمودند شرایط یکسانی را تجربه می کنند و آن محرومیت هیجانی و عاطفی و اجتماعی دانش آموزان است چرا که در خانه نشسته اند و تنها صدا و تصویر همراه روزانه آنهاست.


البته چالش اصلی این‌است که چه در فضای آموزشی آنلاین و چه در حالت عادی آنچه مورد غفلت والدین قرار می گیرد ایجاد فرصت تجربه همه جانبه ای است که فرزندان بتوانند سعی و خطا کنند و بطور واقعی خزانه مهارتهای شان در ابعاد مختلف عاطفی و اجتماعی محک بخورد، متاسفانه پدران و مادران امروزی به دنبال یافتن محیطی امن و آزمایشگاه گونه ای هستند که تمام متغیرهای مزاحم را برای فرزندانشان به صفر برسانند؛(پرورش گلخانه ای) به فرض آنکه توفیق بیابند چنین  محیطی پاستوریزه و غیر واقع گرایانه فراهم آورند تا فرزندانشان هیچ تجربه تلخی را احساس نکنند سوال اصلی این است تا کجا و تا به کی می توان چنین شرایطی را تداوم بخشید؟ و مسئولیت فرزندان را بر عهده گرفت؟

تجربه اضطراب مهمان همیشگی انسان مدرن امروز است و از آن گریزی نیست دنیای کودکان ما هر روز بزرگتر و بزرگتر خواهد شد و با شتاب تکنولوژی آینده به مراتب گسترده تر و با چالش‌های پیچیده تری منتظر فرزندان ما خواهد  بود که آن زمان دیگر حتی اگر بخواهیم و توان مالی حمایت از فرزندانمان را هم داشته باشیم کاری از دستمان برنخواهد آمد و نخواهیم توانست از آنها مصونیت نماییم چرا که با رویدادهای غافلگیرکننده و غامضی مواجه خواهیم شد که هیچ کمکی از دستمان بر نخواهد آمد و پسران و دختران ما می بایستی با اندوخته ها و قدرت تاب آوری خود با چالش ها و اتفاقات و پدیده های نوظهور مواجه شوند. 

حال سوال مهم این است پدر و مادر کافی و مسئولیت پذیر و پر مهر برای فرزندان خود چه باید بکند؟

 باید به اختصار بیان کرد که مسئولیت و تعهد اصلی و بنیادی والدین در قبال فرزندان غنی سازی تجارب آنهاست مهیا کردن آنها برای مواجهه با هر نوع چالش و مشکلی که در پیشرو خواهند داشت و اینکه “بیاموزند چگونه باید بیاموزند” چطور تجارب خود را به مثابه گنج گرانبهایی در انباره ذهن و خزانه مهارت های خود ذخیره کنند، چطور با اتفاقات ناگوار سازگار شوند، برای سلامتی خود و دیگران چه کنند و چگونه امید خود را همواره و در هر شرایطی حفظ کند و اینکه چگونه به جای سلب مسئولیت از خود درصدد حل معضلات و چالش‌ها باشند به نظر می‌رسد والدین امروزی با استیلا بر گرایش شدید خود مبنی بر پرآموزی دانش آموزانشان و حتی ایفای مسئولیت آن ها بتوانند نقش کافی بودن خود را نسبت به فرزندانشان به عهده بگیرند و اجازه دهند فرزندان با عواقب کارهای خود و بی مسئولیتی در حیطه آموزشی روبرو شود، یکی از دلایل ارزشیابی کیفی دانش آموزان در مقطع ابتدایی از بین بردن حساسیت های ناروا و انتظارات غیر واقع بینانه والدین و دانش آموزان بوده است اینک سوال این است پس چرا والدین باید شب امتحان فرزندانشان دلهره و اضطراب داشته باشند که گویی خودشان می بایست بر سر امتحان حاضر شوند تا جایی که حتی در فضای آموزش آنلاین هم برخی از آنان به طرق گوناگون به فرزندان خود تقلب می رساند در حالیکه مسیر تعلیم و تربیت در ارزشیابی کیفی به دنبال آن است که دانش آموزان بدون دلهره و اضطراب از کسب نمره بتوانند خود را به شکلی واقعی محک بزنند و نواقص را اصلاح نماید.

 یک والد آگاه، کافی و دلسوز که می‌خواهد فرزندانش را برای آینده آماده سازد می بایست در نقش یک حامی احساسی و ناظر متعهد اجازه دهد هر کس رسالت خودش را به درستی به سرانجام برساند.

بیاییم از ستاندن مسئولیت تعلیم و تربیت و یادگیری فرزندانمان خودداری کنیم و به آنان اجازه دهیم  برای آینده انسانهایی یادگیرنده و مسلح به مهارت های اجتماعی، هیجانی و شناختی باشند.

اختلالات شبه جسمی گروه وسیعی از بیماری‌ها است که نشانه‌ها و علائم جسمی مؤلفه اصلی آن را تشکیل می‌دهد. این اختلالات در برگیرنده تعاملات میان ذهن و بدن است و در آنها مغز از راه‌هایی که هنوز شناخته نشده است، پیام‌های مختلفی ارسال می‌کند که بر آگاهی فرد تأثیر می‌گذارد و از وجود یک مشکل جدی خبر می‌دهد.

اصطلاح شبه جسمی (SOMATOFORM) از کلمه یونانی soma به معنی “بدن” گرفته شده است.

اختلالات شبه جسمی گروه وسیعی از بیماری‌ها است که نشانه‌ها و علائم جسمی مؤلفه اصلی آن را تشکیل می‌دهد.

این اختلالات در برگیرنده تعاملات میان ذهن و بدن است و در آنها مغز، از راه‌هایی که هنوز شناخته نشده است، پیام‌های مختلفی ارسال می‌کند که بر آگاهی فرد تأثیر می‌گذارد و از وجود یک مشکل جدی در بدن خبر می‌دهد.

به علاوه مکانیسم‌های ناشناخته روانی یا مغزی نیز وجود دارد که تغییرات جزئی یا غیرقابل شناسایی در شیمی عصبی، فیزیولوژی عصبی و ایمنی شناسی عصبی ایجاد می‌کند و باعث بروز این بیماری می‌شود.

اختلالات شبه جسمی شیوع فراوانی دارد و کمتر کسی از علائم آن اطلاع دارد، افراد مبتلا به این اختلال عملاً خود را بیمار می‌دانند.

منشأ اختلالات شبه جسمی چیست؟

اختلالات شبه جسمی منشأ روانی دارد و به خاطر وجود برخی از فشارهای روانی، افراد درگیر به این اختلال دچار مشکلات جسمی می‌شوند و به نوعی دردهای موضعی یا فلج‌های موضعی را شامل می‌شود که هیچ منشأ جسمی و بیرونی برای این بیماری نمی‌توان در نظر گرفت.
اصطلاح شبه جسمی یا سوماتوفرم از کلمه سوما به معنی بدن گرفته شده؛ اختلالات شبه جسمی گروه وسیعی از بیماری‌هایی است که نشانه‌ها و علائم جسمی مؤلفه‌های آن را تشکیل می‌دهد.

این اختلال‌ها در برگیرنده تعاملات بسیار پیچیده‌ای میان ذهن و بدن است و مغز از راه‌هایی که هنوز به خوبی مشخص و شناخته نشده پیام‌های مختلفی را ارسال می‌کند که بر آگاهی فرد تأثیر می‌گذارد و از وجود مشکلی جدی در بدن خبر می‌دهد.

به علاوه مکانیسم‌های ناشناخته روانی یا مغزی هم وجود دارد که تغییرات جزئی یا غیرقابل شناسایی در شیمی مغز، فیزیولوژی عصبی و ایمنی‌شناسی عصبی ایجاد می‌کند و گاهی نیز ممکن است باعث ایجاد بیماری شود، در واقع معاینات جسمی و بررسی‌های آزمایشگاهی هیچ کدام نمی‌تواند داده‌های قابل ملاحظه‌ای برای اثبات شکایات بیمار فراهم کند، هر چند که با وجود این مسئله علائم بیماری وجود دارد و جدی است.

اختلالات جسمی شامل چه مواردی می‌شود؟

در این زمینه پنج اختلال تا به امروز شناخته شده که اختلال جسمانی‌سازی است که مشخصه این اختلال شکایت جسمی متعددی است که با دستگاه‌های عضوی مختلف مرتبط است.

دومین اختلال، اختلال تبدیلی است که با یک یا دو شکایت عصبی مشخص می‌شود.

خود بیمارانگاری که بیشتر با باور بیماران به داشتن بیماری خاص مشخص می‌شود تا تمرکز روی علائم؛ به این معنا که بیمار ایمان دارد که درگیر یک بیماری جسمی خاص است، در حالی که هیچ علامتی از بیماری در فرد وجود ندارد.
اختلال بدریخت انگاری که باور غلط یا ادراک مبالغه‌آمیزی مبنی بر ناقص بودن بخشی از بدن است و معمولاً در بین نوجوانان بسیار شایع است و باعث انجام عمل‌های جراحی متفاوت برای زیباسازی می‌شود که خود منشأ اختلالات روانی دارد.

اختلال درد که شامل علائمی است که به طور کامل با عوامل روانی مرتبط است و با بودن یا نبودن عوامل روانی تشدید یا کم می‌شود.

چه بیماری‌هایی اختلالات شبه جسمی محسوب می‌شود؟

در واقع ۹۰ درصد از بیماری‌های جسمانی که قابل تشخیص نیست و هیچ علت یا منشأ بیولوژیک و ارگانیکی برای تشخیص آن وجود ندارد شامل این دسته از اختلالات می‌شود.

در واقع تمام این بیماری‌ها علت و منشأ روانی دارد، اما به صورت جسمانی تشخیص داده می‌شود و این بیماران بر این عقیده هستند که آنها درگیر بیماری‌های ناشناخته هستند و سال‌ها از آن رنج می‌برند و به شدت بر این عقیده محکم هستند که پزشکان از تشخیص بیماری آنها ناتوان هستند.

بر اساس برخی نظریه‌های موجود شکایات این بیماران تصوری و خیالی نیست، اما برخی پزشکان امروزی بیمار مبتلا به اختلال شبه جسمی را با اصرار این مطلب که فرد شکایت‌های خیالی و تصوری دارد از سر خود باز می‌کنند و در این صورت هم بیمار و هم حرفه پزشکی متضرر خواهد شد.

کدامیک از اختلالات شبه جسمی قائل تشخیص است؟

اختلال جسمانی‌سازی اختلالی است که به عنوان اولین اختلال شبه جسمی قابل تشخیص است.

اختلال جسمانی‌سازی شامل شکایات بدنی متعدد در دستگاه‌های عضوی است که سال‌های متمادی ادامه می‌یابد و سبب تخریب جدی یا جست‌وجوی درمان یا هر دو مورد می‌شود.

اختلال جسمانی‌سازی اختلال شبه جسمی نمونه‌واری است و در بین اختلالات شبه جسمی این عنوان تشخیص بیشتری را شامل شده است و وجه افتراق اختلال جسمانی‌سازی از سایر اختلالات شبه جسمی تعداد شکایات و دستگاه‌های متعدد مانند گوارش و اعصاب است که این اختلال را در بر می‌گیرد، این اختلال مزمن است، به این معنا که طولانی مدت و با ناراحتی روانشناختی قابل ملاحظه و علائم اضطراب، افسردگی، اختلال در عملکرد اجتماعی یا فاصله گرفتن اجتماعی، اختلال در شغل و فعالیت کاری و جست‌وجوی افراطی برای کمک کردن همراه است.

احتمال درگیری اختلال جسمانی‌سازی در زنان بیشتر است یا مردان؟

شروع اختلال جسمانی سازی در طول آن برای کل جمعیت دو دهم تا دو درصد است و در زنان پنج تا ۲۰ برابر بیشتر از مردان به این اختلال دچار می‌شوند، اما بالاترین تخمین‌ها ممکن است ناشی از تمایل اولیه برای عدم تشخیص اختلال جسمانی سازی در بیماران مرد باشد، با این حال تشخیص جسمانی سازی در سال‌های اخیر بسیار زیاد شده است.

همچنین تعداد بسیاری از جمعیت جامعه به ویژه با شروع کرونا درگیر اختلالات جسمانی سازی شده‌اند.

چه عواملی در تشخیص بیماری‌های جسمانی سازی مؤثر است؟

چند عامل در تشخیص بیماری‌های جسمانی سازی مؤثر است، عوامل روانی، اجتماعی، عوامل زیستی، ژنتیکی وسیتوکین‌ها از جمله این موارد است.

لازم است بدانیم در خصوص عوامل روانی و اجتماعی، علت اختلال جسمانی‌سازی مشخص نیست و فرمول‌بندی‌های روانی و اجتماعی عامل این اختلال را شامل تعبیر علائم به عنوان نوعی ارتباط اجتماعی می‌دانند که نتیجه آن اجتناب از تعهدات است، به طور مثال اشتغال به کاری که فرد به آن علاقه ندارد و ابراز هیجان برای مثال خشم نسبت به همسر یا نمادین سازی یک اتفاق و احساس مانند درد در روده‌ها است.

در واقع عواقب روانی و اجتماعی بر این عقیده محکم ایستاده‌اند که بیمار به صورت ناخودآگاه علائم را برای جدا شدن از بدنه جامعه نشان می‌دهد.

تعابیر محدود روانکاوی متکی بر این فرضیه است که علائم بیماری جایگزین برای تکان‌های غریزی سرکوب شده است، به عبارت دیگر غرائز، درخواست‌ها و توقعات فرد زمانی که در کودکی سرکوب می‌شود در بزرگسالی خود را به صورت علائم سایکوسوماتیک یا علائم روان تنی نشان می‌دهد همچنین این دیدگاه بر این باور است که هر کودکی که در خانواده‌های از هم پاشیده و یا در خانواده‌های سخت‌گیر بزرگ شوند و از قوانین سخت تبعیت کنند، علائم سایکوسوماتیک را بیشتر نشان می‌دهند.

افرادی که درگیر حواس پرتی‌های فزاینده هستند برای خو گرفتن به یک محرک تکراری به عنوان مثال تکرار یک صدا درگیر مشکل هستند و نمی‌توانند شناخت‌های خود را به صورت منظم طبقه‌بندی و تداعی لازم بین محرک‌ها را نیز نمی‌توانند ایجاد کنند و در انتخاب خود مشکل دارند، قطعاً درگیری بیشتری با اختلال جسمانی سازی در آینده خواهند داشت. این دیدگاهی است که عوامل زیستی بیان می‌کند که بر پایه آن و برخی از مطالعات پایه‌های عصبی و روانی، اختلال جسمانی سازی را شکل می‌دهند، همچنین بر اساس نتایج این مطالعات بیماران مبتلا نقایص شناختی و توجهی مشخصی دارند که سبب درک اشتباه و ارزیابی نادرست رویدادهای جسمی و حسی می‌شود.

نقش ژنتیک در ابتلاء به اختلال جسمانی‌سازی چیست؟

مطالعات ژنتیکی نشان‌دهنده آن است که در ۱۰ تا ۲۰ درصد بستگان درجه اول زنان اختلال جسمانی سازی وجود داشته و این اختلال به صورت موروثی و ژنتیکی به آنها انتقال یافته است، همچنین تقریباً ۲۰ درصد از بستگان درجه اول مرد هم مستعد سو مصرف مواد مخدر و اختلال شخصیت ضداجتماعی بودند.

در یک مطالعه دیگر نیز میزان همگامی ۲۹ درصد در دو قلوهای تک تخمکی و ۱۰ درصد در دو قلوهای دو تخمکی گزارش شده که نشان‌دهنده تأثیرات وراثت در انتقال این بیماری است.

آیا سیتوکین‌ها در ایجاد، تشدید یا تضعیف اختلال جسمانی سازی مؤثر است؟

سیتوکین‌ها مولکول‌های پیام‌رسانی است که دستگاه ایمنی برای ارتباط در درون خود با دستگاه عصبی از جمله مغز از آنها استفاده می‌کند.

چند نمونه از سیتوکین‌ها از جمله اینترلوکین‌ها عامل نفروز تومور و اینتروفون‌ها در ایجاد، تشدید یا تضعیف اختلال جسمانی‌سازی مؤثر است، برخی تجربیات مقدماتی نشان‌دهنده این است که سیتوکین‌ها ممکن است در ایجاد علائم غیراختصاصی بیماری به ویژه عفونت‌ها، پرخوابی، بی‌اشتهایی، خستگی و افسردگی مؤثر باشد، البته هنوز هیچ داده‌ای به نفع این فرضیه وجود ندارد، تنظیم ناهنجار دستگاه سیتوکین احتمال دارد سبب برخی از نشانه‌های اختلال شبه جسمی شوند.

ملاک‌های تشخیصی اختلال جسمانی‌سازی چیست؟

ملاک‌های تشخیصی اختلال جسمانی‌سازی سابقه شکایت‌های جسمی متعدد است که حتماً باید قبل از ۳۰ سالگی شروع شده باشد و چندین سال ادامه یابد و منجر به درمان و یا اختلال قابل ملاحظه در عملکردهای اجتماعی، شغلی و دیگر زمینه‌های مهم شود، البته وجود هر یک از این ملاک‌ها نیز الزامی است و هر یک از علائم در هر دوره سیر اختلال را نشان می‌دهد و این علائم شامل چهار علامت درد، سابقه درد مربوط به حداقل چهار محل مانند سر، شکم، مفاصل، اندام‌های انتهایی، سینه، راست‌روده و … باشد.

البته دو علامت گوارشی نیز وجود دارد و سابقه حداقل دو علامت گوارشی غیر از درد مانند تهوع، نفخ، استفراغ خارج از دوران حاملگی، اسهال یا عدم تحمل چندین نوع غذای مختلف است.

همچنین یک علامت شبه عصبی، سابقه حداقل یک علامت که محدود به درد نباشد و یک عارضه عصبی را تداعی کند و علائمی مانند اختلال هماهنگی، ضعف موضعی، اشکال در بلع یا احساس لقمه در گلو، خفگی صدا، احتباس ادراری، توهمات، فقدان حس لامسه، حس درد، کوری، کری، تشنج و علائم تجزیه‌ای از جمله فراموشی و فقدان هوشیاری به غیر از حالت غش و از حال رفتن هم ملاک‌های تشخیصی اختلال جسمانی‌سازی است، اما این علامت‌ها نباید از مصرف مواد یا داروها نشأت گرفته باشد و باید به صورت خودبه‌خود ایجاد شود.

خصوصیات بالینی اختلالات جسمانی‌سازی شامل چه مواردی است؟

بیماران مبتلا به اختلالات جسمانی‌سازی شکایت جسمی متعدد و سابقه طبی طولانی و پیچیده‌ای دارند، البته ناراحتی روان شناختی و مشکلات بین فردی نیز در این بیماران بارز است و اضطراب و افسردگی شایع‌ترین حالت روانپزشکی در این بیماران است و تهدید به خودکشی شایع اما اقدام به خودکشی در آنها نادر است و اگر خودکشی واقع شود، اغلب همراه با سو مصرف مواد دیده می‌شود.
سابقه طبی بیماران اغلب پرحاشیه، مبهم، غیردقیق، متناقض و آشفته است و بیمار به طور کلاسیک البته نه همیشگی حکایاتش را به گونه‌ای نمایشی هیجانی، مبالغه‌آمیز و با زبانی پر آب‌وتاب بیان می‌کند.

آنها ممکن است مراحل زمانی سابقه خود را هم اشتباه بردارند و نمی‌توانند به طور واضح علائم فعلی خود را از علائم قبلی تمیز دهند، بیماران مونث مبتلا به اختلال جسمانی سازی ممکن است به شکلی نمایشی و خودنما نیز لباس بپوشند و این افراد ممکن است وابسته، خودمحور و اهل تمجید و تعریف و استاد در بازی دادن دیگران به نظر بیایند.

اختلال جسمانی‌سازی با چه اختلالات روانی دیگری همراه است؟

اختلال جسمانی سازی اغلب با دیگر اختلالات روانی همراه است که از جمله آن می‌توان اختلال افسردگی اساسی، اختلالات شخصیتی، اختلالات مرتبط با سو مصرف مواد، اختلال اضطراب فراگیر و اختلال هراس یا فوبیا اشاره کرد، ترکیب این اختلالات و نشانه‌های مزمن سبب افزایش مشکلات زناشویی، شغلی و اجتماعی می‌شود.

سیر و پیش‌آگاهی اختلال جسمانی‌سازی چگونه است؟

اختلال جسمانی‌سازی اختلالی مزمن، نوسان‌دار و عود کننده است که به ندرت به طور کامل فروکش می‌کند و بعید است بیمار مبتلا به این بیماری برای مدتی بیش از یک سال بدون علامت باشد، بیمار در طول این دوران ممکن است چندین بار مراجعه به پزشک داشته باشد.

پژوهش‌ها نشان داده وقتی فردی به این بیماری مبتلا شد به احتمال ۸۰ درصد پنج سال بعد هم همین تشخیص را خواهد گرفت، هر چند این بیماران خود را از نظر طبی بیمار می‌دانند، اما شواهد نشان می‌دهد در طول ۲۰ سال آینده احتمال ابتلاء به بیماری‌های طبی در این افراد بیشتر از افراد فاقد اختلالات جسمانی نیست.

وقتی فرزندان ما کوچک هستند درمورد جزئی ترین مسائل والدین تصمیم گیرنده هستند ولی به مر‌ر زمان با بزرگ ترشدن کودکان باید والدین به این درک برسند که مسئولیتهایی را برای بالغ شدن به آنها واگذار کنند ولی متاسفانه گاهی والدین در دوسر طیف قرار میگیرند.

برخی فکر میکنند باید تمام ابعاد زندگی کودکان را تا هرزمان ممکن تحت کنترل داشته باشند درمقابل والدین دیگر هرگونه کنترل را برمیدارند و اجازه میدهند که کودک هرتصمیمی که تمایل دارد بگیرد که مشکلات فراوانی را به دنبال دارد .
والدین بیش از اندازه کنترل گر و یا بیش از حد سهل گیر باعث میشوند کودک خودگردانی (توانایی درونی فرد درشروع ،ادامه وتنظیم یک فعالیت )و کفایت لازم را به دست نیاورد .وقتی والدین افراط و تفریط می کنند کودکان را دچار اختلال میکنند وافت انگیزه درونی را به دنبال دارد.

توصیه هایی به والدین جهت بالا بردن عزت نفس در کودکان زیر ۷سال :

-هرروز فرزند خودرا درآغوش بگیرید ومهر ومحبت خودرا درگفتار وکردار به فرزندتان نشان دهید

-همواره خوبی ها وویژگی های مثبت را در فرزند خود جستجو کنید وسعی کنید خوبی های اورا بیشتر ببینید

-تاآنجا که امکان دارد وقت بیشتری رابا فرزند خود بگذرانید تا ارتباط نزدیک بین والدین وفرزند بوجود آید

-انتظار نداشته باشید که هرتوصیه و نکته آموزشی را نخستین بار بیاموزند وآن را آویزه ی گوش کنند زیرا کودکان درلحظه زندگی میکنند و گاهی پندها را فراموش میکنند

-به حرف ها و درد دل های فرزند خود خوب گوش دهید درهنگام صحبت کردن بااو تماس چشمی داشته باشید سخن اوررا قطع یا جملاتش را کامل نکنید واحساسات اورا درک کنید وبافرزند خود همدلی کنید

-همواره به فرزند خود فرصت دیگری بدهید تا خطاها و اشتباهاتش را اصلاح کند

-فرزندتان را وادار به انجام کارهایی نکنید که از آنها هراس دارد

توصیه هایی به والدین برای کودکان ۷،۸و۹ساله:

-باکمک فرزندتان دانه بکارید یا گیاهی پرورش دهید

-درمورد تمیز بودن اتاق فرزند خود وسواس به خرج ندهید،سعی کنید باتشویق کردن نظم را به او یادبدهید

-هرهفته وقت مشخصی رابه یکی از فرزندانتان اختصاص دهید

-سعی کنید رفتار شما با فرزندانتان درجمع با رفتارتان بااو در خلوت بسیار متفاوت نباشد

-به فرزندتان بیاموزید که هرکسی ممکن است اشتباه کندو ضرورتی ندارد که شماآدم کامل و بی عیبی باشید تا همیشه مورد علاقه ومحبت همگان قرار گیرید

-هرگاه خطاای از شما سرزد از فرزندتان عذر خواهی کنید

-همواره این بینش را به فرزندتان القا کنید :«میدانم که تو از عهده ی انجام دادن آن برمی آیی»

-هراز گاهی با اعضای خانواده بازی جمعی مثل منچ داشته باشید

-استعدادها و توانایی های گوناگون اورا شکوفا کنید

-هیچ یک از رفتارهای محبت آمیز فرزندتان را بی پاسخ نگذارید

-از نگرانی های فرزندتان غافل نشوید وبه هیجانات منفی او توجه کنید

ودرنهایت سعی کنید فرزند خودرا جدی بگیرید ونسبت به اندیشه ها ونظرهای او بی اعتنا نباشید وآنها را بی اهمیت وناچیز نشمارید که این پایه های اصلی شکل گیری عزت نفس درفرزندتان است .